Ποιος είναι ο εχθρός; Τι είναι ο Σιωνισμός;

Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος (Γαλλία)            (μτφ. Κριστιάν)

Ο καθένας έχει τη γνώμη του για να εξηγήσει τις σφαγές που διαπράττονται από το κράτος του Ισραήλ στη Γάζα. 

Ενώ στη δεκαετία του '70 και του '80, πολλοί τις έβλεπαν ως επίδειξη του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού, πολλοί τις ερμηνεύουν σήμερα ως σύγκρουση μεταξύ Εβραίων και Αράβων. Αναλύοντας μια μακρά περίοδο  -τέσσερις αιώνες ιστορίας-, ο Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan), σύμβουλος ορισμένων κυβερνήσεων, αναλύει την προέλευση του Σιωνισμού, τις πραγματικές φιλοδοξίες του και προσδιορίζει ποιος είναι ο εχθρός.

Ο πόλεμος, που συνεχίζεται χωρίς διακοπή για 66 χρόνια στην Παλαιστίνη, γνώρισε νέα ώθηση με τις ισραηλινές επιχειρήσεις «Φύλακες των αδελφών μας», ακολουθούμενη από το «Ακλόνητος Βράχος» (παράξενα μεταφρασμένο στον δυτικό Τύπο ως «Προστατευτική Ακμή»).

Οφθαλμοφανώς, το Τελ Αβίβ  -το οποίο επέλεξε να χειραγωγήσει την εξαφάνιση τριών νεαρών Ισραηλινών για να ξεκινήσει τις επιχειρήσεις αυτές και «να ξεριζώσει τη Χαμάς» για να εκμεταλλευτεί το φυσικό αέριο της Γάζας, σύμφωνα με το σχέδιο που εκπονήθηκε το 2007 από το σημερινό υπουργό Άμυνας [ 1 ]   -ξεπεράστηκε από την αντίδραση της Αντίστασης. Η Ισλαμική Τζιχάντ απάντησε εκτοξεύοντας πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς που είναι πολύ δύσκολο να καταρριφτούν, οι οποίοι προστεθήκαν σε εκείνους που εκτοξεύει η Χαμάς. 

Η βιαιότητα των γεγονότων που στοίχησαν ήδη τη ζωή σε περισσότερους από 1.500 Παλαιστίνιους και 62 Ισραηλινούς  (αλλά τα ισραηλινά στοιχεία υπόκεινται σε στρατιωτική λογοκρισία και είναι πιθανώς μειωμένα) έθεσε ένα κύμα διαμαρτυριών σε όλο τον κόσμο.

Εκτός από τα 15 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, που συνεδρίασε στις 22 Ιουλίου, το Σ.Α. έδωσε το λόγο σε 40 άλλα κράτη που ήθελαν να εκφράσουν την οργή ​​τους για τη συμπεριφορά του Τελ Αβίβ και τη «κουλτούρα της ατιμωρησίας» του. Η σύνοδος, αντί των συνήθων 2 ωρών, διήρκεσε 9 ώρες [ 2 ]. 

Συμβολικά, η Βολιβία κήρυξε το Ισραήλ «τρομοκρατικό κράτος» και ανέστειλε τη συμφωνία για την ελεύθερη κυκλοφορία που την αφορούσε. Αλλά σε γενικές γραμμές, οι δηλώσεις διαμαρτυρίας δεν ακολουθούνται από στρατιωτική βοήθεια, με εξαίρεση εκείνη του Ιράν και συμβολικά της Συρίας.  Και οι δυο στηρίζουν το παλαιστινιακό πληθυσμό μέσω της στρατιωτικής πτέρυγας της Ισλαμικής Τζιχάντ της Χαμάς (αλλά όχι την πολιτική πτέρυγα της, μέλος των Αδελφών Μουσουλμάνων) και το PFLP-GC. 

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες (επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι» το 2008 και «Πυλώνας σύννεφου» το 2012), τα δύο κράτη που προστατεύουν το Ισραήλ στο Συμβουλίου (οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο) διευκόλυναν τη σύνταξη μιας δήλωσης του Προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας που τόνισε τις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις του Ισραήλ [3 ] .

Στην πραγματικότητα, πέρα από το βασικό ερώτημα για μια σύγκρουση που διαρκεί από το 1948, είμαστε θεατές μιας συναίνεσης για να καταδικαστεί στο ελάχιστο η επιλογή του Ισραήλ σε δυσανάλογη χρήση βίας. 

Ωστόσο, αυτή η φαινομενική συναίνεση κρύβει πολύ διαφορετικές αναλύσεις: ορισμένοι συγγραφείς ερμηνεύουν τη σύγκρουση ως θρησκευτικό πόλεμο μεταξύ Εβραίων και Μουσουλμάνων. Άλλοι τη βλέπουν ως ένα πολιτικό πόλεμο σύμφωνα με κλασικό αποικιοκρατικό σχέδιο. 

Πως πρέπει να τα ερμηνεύσουμε;

Τι είναι ο Σιωνισμός;

Στα μέσα του δέκατου έβδομου αιώνα, οι Βρετανοί Καλβινιστές συγκεντρώθηκαν γύρω από τον Όλιβερ Κρόμγουελ και αμφισβήτησαν την πίστη και την ιεραρχία του καθεστώτος. 

Μετά την ανατροπή της Αγγλικανικής μοναρχίας, ο «Λόρδος Προστάτης (Lord Protector)» προσποιήθηκε ότι επιτρέπει στον αγγλικό λαό να πραγματοποιήσει την αναγκαία ηθική καθαρότητα για να διασχίσει μια 7χρόνη δοκιμασία, να καλοδεχτεί την επιστροφή του Χριστού και να ζήσει ειρηνικά μαζί του για 1.000 χρόνια (το «Millennium»). 

Για αυτό το σκοπό, σύμφωνα με την ερμηνεία του της Αγίας Γραφής, οι Εβραίοι έπρεπε να σκορπιστούν στα πέρατα της γης, στη συνέχεια να επανα-ενωθούν στη Παλαιστίνη και να ανοικοδομήσουν το ναό του Σολομώντα. 

Με αυτή τη βάση, ίδρυσε ένα πουριτανικό καθεστώς, ανέστειλε το 1656 την απαγόρευση στους Εβραίους να εγκατασταθούν στην Αγγλία και ανακοίνωσε ότι η χώρα του δεσμεύεται για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ στην Παλαιστίνη. 

Η αίρεση του Όλιβερ Κρόμγουελ με τη σειρά της ανατράπηκε στο τέλος του «Πρώτου Αγγλικού Εμφύλιου πόλεμου», οι υποστηρικτές του σκοτώθηκαν ή εξορίστηκαν, η Αγγλικανική μοναρχία αποκαταστάθηκε, και ο Σιωνισμός (ήτοι το σχέδιο δημιουργίας ενός Κράτους για τους Εβραίους) εγκαταλείφθηκε. 

Επανεμφανίζεται στο δέκατο όγδοο αιώνα με το «Δεύτερο Αγγλικό Εμφύλιο πόλεμο» (σύμφωνα με την ονομασία στα εγχειρίδια ιστορίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο) τον οποίον ο υπόλοιπος κόσμος γνωρίζει ως «Πόλεμο της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών» (1775 - 83).

Σε αντίθεση με δημοφιλή πεποίθηση, ο τελευταίος δεν έγινε στο όνομα του ιδεαλισμού του Διαφωτισμού που θα κινήσει λίγα χρόνια αργότερα τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά χρηματοδοτήθηκε από το βασιλιά της Γαλλίας και διεξάχθηκε για θρησκευτικούς λόγους με σύνθημα «Ο Βασιλιάς μας είναι ο Ιησούς!». 

Οι George Washington, Thomas Jefferson και ο Benjamin Franklin, για να περιοριστούμε μόνο σε αυτούς, παρουσιάστηκαν οι ίδιοι ως διάδοχοι των εξόριστων υποστηρικτών του Όλιβερ Κρόμγουελ. Επομένως, οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν λογικά το σιωνιστικό σχέδιο του. 

Το 1868, στην Αγγλία, η βασίλισσα Βικτόρια διόρισε ως πρωθυπουργό τον Εβραίο Benjamin Disraeli. 

Ο τελευταίος πρότεινε να παραχωρήσει μερίδιο της δημοκρατίας στους απογόνους των υποστηρικτών του Κρόμγουελ για να μπορεί να στηριχτεί σε όλο το λαό και να εξαπλώσει την ισχύ του στέμματος στον κόσμο ολόκληρο. 

Προπαντός ο ίδιος πρότεινε μια συμμαχία με την εβραϊκή διασπορά για να οδηγήσει μια ιμπεριαλιστική πολιτική από την οποία θα ήταν το αβανγκάρντ (avant-garde).

Το 1878, έβαλε «την αποκατάσταση του Ισραήλ» στην ημερήσια διάταξη του Συνεδρίου του Βερολίνου για το νέο μοίρασμα του κόσμου. 

Με αυτή τη σιωνιστική βάση το Ηνωμένο Βασίλειο αποκατάστησε τις καλές σχέσεις με τις πρώην αποικίες του που έγιναν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο τέλος του «Τρίτου Αγγλικού εμφύλιου πολέμου»   -γνωστού στις ΗΠΑ ως «αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο» και στην ηπειρωτική Ευρώπη, ως  « guerre deSécession » (1861-65)- τον οποίον κέρδισαν οι διάδοχοι των υποστηρικτών του Κρόμγουελ, το WASP (Πουριτανοί Λευκοί Αγγλοσάξονες, White Anglo-Saxon Puritans) [ 4 ]. 

Και εδώ πάλι, αυτό είναι εντελώς λάθος να παρουσιαστεί αυτή η σύγκρουση ως πάλη κατά της δουλείας, ενώ την ασκούσαν ακόμα πέντε βόρειες πολιτείες. 

Μέχρι σχεδόν το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, ο σιωνισμός είναι αποκλειστικά ένα πουριτανικό αγγλοσαξονικό σχέδιο στο οποίο προσκολλάται μόνο μια εβραϊκή ελίτ. 

Καταδικάζεται έντονα από τους ραβίνους που ερμηνεύουν την Τορά ως αλληγορία και όχι ως πολιτικό σχέδιο. 

Μεταξύ των σημερινών συνεπειών αυτών των ιστορικών γεγονότων, πρέπει να παραδεχτούμε ότι, αν ο σιωνισμός στοχεύει στη δημιουργία ενός Κράτους για τους Εβραίους, αποτελεί επίσης το θεμέλιο των Ηνωμένων Πολιτειών. 

Ως εκ τούτου, το ζήτημα του κατά πόσον οι πολιτικές αποφάσεις του συνόλου λαμβάνονται στην Ουάσιγκτον ή στο Τελ Αβίβ έχει μόνο σχετικό ενδιαφέρον. 

Είναι η ίδια ιδεολογία που είναι στην εξουσία και στις δύο χώρες. 

Περαιτέρω, ο Σιωνισμός έχοντας επιτρέψει τη συμφιλίωση μεταξύ Λονδίνου και Ουάσιγκτον, η αμφισβήτηση του αποτελεί επίθεση κατά αυτής της συμμαχίας, της πιο ισχυρής στον κόσμο.

Η προσχώρηση του εβραϊκού λαού στο αγγλοσαξονικό Σιωνισμό

Στην σημερινή επίσημη ιστορία είναι σύνηθες να αγνοηθεί η περίοδος των 17^ο -18^ο αιώνων και να παρουσιαστεί ο Theodor Herzl ως ιδρυτή του Σιωνισμού. 

Ωστόσο, σύμφωνα με τις εσωτερικές εκδόσεις της Παγκόσμιας Σιωνιστικής Οργάνωσης, και αυτός ο ισχυρισμός είναι επίσης λάθος. 
Ο αληθινός ιδρυτής του σύγχρονου Σιωνισμού δεν ήταν Εβραίος, αλλά Χριστιανός Σιωνιστής (dispentionalistChristian, Χριστιανικός Σιωνισμός, θεωρία τωνΟικονομιών). 

O αιδεσιμότατος William E.Blackstone ήταν ιεροκήρυκας των ΗΠΑ, για τον οποίον οι αληθινοί Χριστιανοί δεν θα έχουν να λάβουν μέρος στις δοκιμασίες του τέλους του χρόνου. Δίδαξε ότι οι τελευταίοι θα απάγονται στον ουρανό κατά τη διάρκεια της τελικής μάχης (« the rapture »). 

Κατά την άποψή του, οι Εβραίοι θα δώσουν αυτή τη μάχη και θα βγούνε ταυτόχρονα νικητές και με αλλαξοπιστία στο Χριστό. 

Αυτή η θεολογία του αιδεσιμότατου Blackstone χρησίμευσε ως βάση για την σταθερή στήριξη της Ουάσινγκτον για τη δημιουργία του Ισραήλ. Και αυτό πολύ πριν από την ίδρυση του AIPAC (το λόμπι υπέρ του Ισραήλ) και την ανάληψη του έλεγχου του Κογκρέσου. Στην πραγματικότητα, η δύναμη του λόμπι δεν προέρχεται τόσο πολύ από τα χρήματά του και την ικανότητά του να χρηματοδοτήσει τις προεκλογικές εκστρατείες παρά από αυτή την ιδεολογία που ήταν πάντα παρούσα στις ΗΠΑ [ 5 ]. 

Η θεολογία τηςαρπαγής όσο ηλίθια και να φαίνεται είναι σήμερα πολύ ισχυρή στις ΗΠΑ. Είναι ένα φαινόμενο που παρουσιάζεται στα βιβλιοπωλεία και στο κινηματογράφο (δείτε την ταινία Left Behind , με τον Nicolas Cage, που θα προβληθεί τον Οκτώβριο). 

Ο Theodor Herzl ήταν θαυμαστής του έμπορου διαμαντιών Cecil Rhodes, του βρετανού  θεωρητικού του βρετανικού ιμπεριαλισμού και ιδρυτή της Νότιας Αφρικής και της Ροδεσίας (στην οποία έδωσε το όνομά του) και της Ζάμπιας (πρώην Βόρειος Ροδεσία). 

Ο Herzl δεν ήταν Ισραηλίτης και δεν έκανε περιτομή ο γιος του. Άθεος, όπως πολλοί ευρωπαίοι αστοί της εποχής του, πρότεινε πρώτα να αφομοιωθούν οι Εβραίοι με αλλαξοπιστία στο χριστιανισμό.

Ωστόσο, ασπαζόμενος τη θεωρία του Benjamin Disraeli, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι καλύτερη λύση θα ήταν να συμμετέχουν ενεργά στη βρετανική αποικιοκρατία ιδρύοντας ένα εβραϊκό Κράτος στην σημερινή Ουγκάντα ​​ή στην Αργεντινή. 

Ακολούθησε το παράδειγμα του Cecil Rhodes για τον τρόπο αγοράς της γης και της δημιουργίας του Εβραϊκού Πρακτορείου. 

Ο Blackstone κατάφερε να πείσει τον Herzl να συνδεθούν οι ανησυχίες των Χριστιανών Σιωνιστών με αυτές των αποικιοκρατών. Έφτανε για αυτό να εξεταστεί η ίδρυση του Ισραήλ στην Παλαιστίνη και να πολλαπλασιαστούν οι βιβλικές αναφορές. 

Χάρη σε αυτή την αρκετά απλή ιδέα, κατέφεραν να συνταχθεί η πλειοψηφία των Εβραίων της Ευρώπης στο σχέδιο τους. Σήμερα ο Herzl είναι θαμμένος στο Ισραήλ (στο όρος Herzl) και το Κράτος έχει τοποθετήσει στο φέρετρό του τη σχολιασμένη από τον Blackstone Βίβλο που του την είχε δωρίσει. 

Ο Σιωνισμός δεν είχε ποτέ ως στόχο να «σώσει τον Εβραϊκό λαό δίνοντας του μια πατρίδα», αλλά τον θρίαμβο του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού με συμμετοχή των Εβραίων. 

Επιπλέον, όχι μόνο ο Σιωνισμός δεν είναι προϊόν της εβραϊκής κουλτούρας, αλλά η πλειοψηφία των Σιωνιστών δεν υπήρξε ποτέ εβραϊκή, ενώ η πλειοψηφία των Εβραίων Σιωνιστών δεν είναι Ισραηλίτες.

Οι βιβλικές αναφορές πανταχού παρούσες στον ισραηλινό δημόσιο λόγο, δεν αντικατοπτρίζουν παρά τη σκέψη του τμήματος της χώρας που πιστεύει και προορίζονται κυρίως να πείσουν τον αμερικανικό πληθυσμό.

Η αγγλοσαξονική συνθήκη για τη δημιουργία του Ισραήλ στην Παλαιστίνη

Η απόφαση για τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη ελήφθη από κοινού από τις βρετανική και αμερικανική κυβερνήσεις. 

Διαπραγματεύτηκε από τον πρώτο Εβραίο Δικαστή στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, Louis Brandeis, υπό την αιγίδα του αιδεσιμότατου Blackstone και εγκρίθηκε τόσο από τον Πρόεδρο Woodrow Wilson όσο και από τον πρωθυπουργό Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ, στον απόηχο της αγγλογαλλικής συμφωνίας Sykes-Picot για το μοίρασμα της  «Μέσης Ανατολής». 

Η συμφωνία αυτή δημοσιοποιήθηκε σταδιακά. 

Ο μελλοντικός Υφυπουργός Αποικιών, Leo Amery, εκφορτώθηκε  με την αποστολή να βοηθήσει του παλιούς του «Σώματος Zion Mule Corps» για να δημιουργήσουν, μαζί με δύο Βρετανούς πράκτορες Ze'evJabotinsky και Chaim Weizmann, την «Εβραϊκή Λεγεώνα» στο βρετανικό στρατό. 

Ο υπουργός Εξωτερικών Λόρδος Balfour απέστειλε ανοικτή επιστολή στον Λόρδο Walter Rothschild για να δεσμευτεί να δημιουργήσει μια «Εθνική Εβραϊκή Εστία» στην Παλαιστίνη (2, Νοεμβρίου, 1917). Ο πρόεδρος Wilson περιλαμβάνει μεταξύ των επισήμων στόχων του για τον πόλεμο, (αριθ. 12 από τα 14 σημεία που παρουσιάστηκαν στο Κογκρέσο στις 8 Ιανουαρίου 1918), τη δημιουργία του Ισραήλ. 

Ως εκ τούτου, η απόφαση για τη δημιουργία του Ισραήλ δεν έχει τίποτα να κάνει με την εξόντωση των Εβραίων της Ευρώπης που έγινε δύο δεκαετίες αργότερα, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. 

Κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης για την Ειρήνη των Παρισίων, ο Εμίρης Faisal (γιος του Σαρίφ της Μέκκα και μελλοντικός βασιλιάς του Βρετανικού Ιράκ), υπέγραψε στις 3 Ιανουαρίου 1919 συμφωνία με την Σιωνιστική Οργάνωση, υποσχόμενος να στηρίξει την αγγλοσαξονική απόφαση. 

Η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, η οποία έλαβε χώρα σε βάρος του λαού της Παλαιστίνης, ως εκ τούτου, έγινε επίσης με τη συμφωνία των Αράβων μοναρχών. 

Επιπλέον, στην ίδια εποχή, ο Σαρίφ της Μέκκας, Χουσεΐν μπιν Αλί, δεν ερμήνευε το Κοράνι με τον τρόπο της Χαμάς. Δεν νομίζε ότι μια «μουσουλμανική γη δεν μπορεί να κυβερνηθεί από μη-μουσουλμάνους».

Η νομική ίδρυση του κράτους του Ισραήλ

Τον Μάιο 1942, οι σιωνιστικές οργανώσεις πραγματοποίησαν το συνέδριο τους στο Biltmore Hotel στη Νέα Υόρκη. 

Οι συμμετέχοντες αποφάσισαν να μετατρέψουν την «Εθνική Εβραϊκή Εστία» στην Παλαιστίνη σε «Εβραϊκή Κοινοπολιτεία» (με αναφορά στη Κοινοπολιτεία , μέσω της οποίας ο Cromwell αντικατάστησε για λίγο τη βρετανική μοναρχία) και να επιτρέπουν τη μαζική μετανάστευση των Εβραίων προς τη Παλαιστίνη. 

Σε ένα μυστικό έγγραφο, καθορίζονται τρεις στόχοι: «(1) το εβραϊκό κράτος θα καλύπτει το σύνολο της Παλαιστίνης και πιθανώς την Υπεριορδανία. (2) η μετατόπιση των Αράβων στο Ιράκ και (3) η ανάληψη από τους Εβραίους των τομέων της ανάπτυξης και του έλεγχου της οικονομίας σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή».  

Σχεδόν κανένας από τους συμμετέχοντες δεν γνώριζε ότι η «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος» (die Endlösung der Judenfrage) είχε μόλις αρχίσει μυστικά στην Ευρώπη. 

Εν τέλει, ενώ οι Βρετανοί δεν ήξεραν πια πώς να ικανοποιήσουν ταυτόχρονα τους Εβραίους και τους Άραβες, τα Ηνωμένα Έθνη (που τότε αριθμούσε μόνο 46 κράτη μέλη) πρότειναν ένα σχέδιο μοιράσματος της Παλαιστίνης από πληροφορίες που έδωσαν οι Βρετανοί.

Έπρεπε να ιδρυθεί ένα δι-εθνικό κράτος που θα συμπεριλάμβανε ένα εβραϊκό κράτος, ένα αραβικό κράτος και μια περιοχή «κάτω από ειδικό διεθνές καθεστώς» για τη διαχείριση των ιερών τόπων (Ιερουσαλήμ και Βηθλεέμ). Το σχέδιο αυτό εγκρίθηκε με το ψήφισμα 181 της Γενικής Συνέλευσης [ 6 ]. 

Χωρίς να περιμένει το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, ο πρόεδρος του Εβραϊκού Πρακτορείου, David Ben Gurion, διακήρυξε μονομερώς το κράτος του Ισραήλ που αναγνωρίστηκε αμέσως από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι Άραβες του ισραηλινού εδάφους τέθηκαν υπό στρατιωτικό νόμο, περιορίστηκαν οι κινήσεις τους και κατασχέθηκαν τα διαβατήριά τους. Οι πρόσφατα ανεξάρτητες αραβικές χώρες παρενέβησαν. Αλλά ακόμα χωρίς συγκροτημένους στρατούς ηττήθηκαν γρήγορα. Κατά τη διάρκεια αυτού του πολέμου, το Ισραήλ προχώρησε σε εθνοκάθαρση και ανάγκασε τουλάχιστον 700.000 Άραβες να εγκαταλείψουν τα εδάφη τους. 

Ο ΟΗΕ έστειλε ως μεσολαβητή τον κόμη Folke Bernadotte, έναν Σουηδό διπλωμάτη που έσωσε χιλιάδες Εβραίους κατά τη διάρκεια του πολέμου. Βρήκε ότι τα δημογραφικά δεδομένα που είχαν δοθεί από τις βρετανικές αρχές ήταν ψευδή και ζήτησε την πλήρη εφαρμογή του σχεδίου μοιράσματος της Παλαιστίνης. Ωστόσο, το ψήφισμα 181 απαιτεί την επιστροφή των 700.000 εκδιωχθέντων Αράβων, τη δημιουργία ενός αραβικού κράτους και τη διεθνοποίηση της Ιερουσαλήμ. 

Ο ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ δολοφονήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1948 με διαταγή του μελλοντικού πρωθυπουργού Yitzhak Shamir. 

Έξω φρενών, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ενέκρινε το ψήφισμα 194, το οποίο επιβεβαιώνει τις αρχές του ψηφίσματος 181 και, επιπλέον, διακηρύσσει το αναφαίρετο δικαίωμα των Παλαιστινίων να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να αποζημιωθούν για τις ζημίες που υπέστησαν [ 7 ]. 

Ωστόσο, το Ισραήλ σύλλαβε τους δολοφόνους του Bernadotte, τους δίκασε και καταδίκασε, και έγινε δεκτό στον ΟΗΕ με την υπόσχεση να τιμήσει τα ψηφίσματα. Αλλά όλα αυτά δεν ήταν παρά ψέματα. Αμέσως μετά δόθηκε χάρη στους δολοφόνους και ο σκοπευτής έγινε προσωπικός σωματοφύλακας του πρωθυπουργού David Ben Gurion. 

Από τότε που εντάχτηκε στον ΟΗΕ, το Ισραήλ δεν έπαψε να παραβιάζει τα ψηφίσματα που έχουν συσσωρευτεί στη Γενική Συνέλευση και το Συμβούλιο Ασφαλείας. 

Οι οργανικές σχέσεις του με δύο μέλη του Συμβουλίου με δικαίωμα βέτο το τοποθέτησαν εκτός διεθνούς δίκαιου. Έγινε κράτος offshore που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο να υποκρίνονται ότι σέβονται το διεθνές δίκαιο, ενώ το παραβιάζουν μέσω αυτού του ψευδοκράτους. 

Είναι απολύτως λάθος να πιστεύει κανείς ότι το πρόβλημα που θέτει το Ισραήλ αφορά μόνο τη Μέση Ανατολή. 

Σήμερα, το Ισραήλ δρα στρατιωτικά οπουδήποτε στον κόσμο καλύπτοντας τον αγγλοσαξονικό ιμπεριαλισμό. 

Στη Λατινική Αμερική, είναι ισραηλινοί πράκτορες που οργάνωσαν την καταστολή κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος κατά του Ούγκο Τσάβες (2002) ή την ανατροπή του Μανουέλ Σελάγια (2009). 

Στην Αφρική, ήταν παντού παρόντες κατά τη διάρκεια του πολέμου των Μεγάλων Λιμνών και οργάνωσαν τη σύλληψη του Μουαμάρ ελ Καντάφι. 

Στην Ασία, οδήγησαν την επίθεση και τη σφαγή των Τίγρεων Ταμίλ (2009), κ.λπ.. 

Κάθε φορά, το Λονδίνο και η Ουάσιγκτον ορκίζονται ότι δεν ευθύνονται. Επιπλέον, το Ισραήλ ελέγχει πολλά μέσα μαζικής ενημέρωσης και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (όπως την αμερικανική  Federal Reserve, FED).

Η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Μέχρι τη διάλυση της ΕΣΣΔ, ήταν προφανές σε όλους ότι  το ισραηλινό ζήτημα ανήκει στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό. 

Οι Παλαιστίνιοι υποστηρίζονταν από όλους τους αντι-ιμπεριαλιστές στον κόσμο   -μέχρι τα μέλη του Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού-,  που έρχονταν να πολεμήσουν στο πλευρό τους. 

Στις μέρες μας, η παγκοσμιοποίηση της καταναλωτικής κοινωνίας και η απώλεια των αξιών που συνεπάγεται, προκάλεσαν την έλλειψη συνείδησης για το αποικιοκρατικό χαρακτήρα του εβραϊκού κράτους. Μόνο οι Άραβες και οι Μουσουλμάνοι αισθάνονται ότι πρέπει να εμπλακούν. Δείχνουν συμπάθεια για τα δεινά των Παλαιστινίων, αλλά αγνοούν τα ισραηλινά εγκλήματα στον υπόλοιπο κόσμο και δεν αντιδρούν στα άλλα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. 

Όμως, το 1979, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί εξηγούσε στους Ιρανούς πιστούς του ότι Ισραήλ δεν ήταν παρά μια κούκλα στα χέρια των ιμπεριαλιστών και ότι ο μόνος πραγματικός εχθρός ήταν η συμμαχία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ηνωμένου Βασιλείου.

Για την δήλωση αυτής της απλής αλήθειας, ο Χομεϊνί διαστρεβλώθηκε στη Δύση και οι σιίτες παρουσιάστηκαν ως αιρετικούς στην Ανατολή. 

Σήμερα το Ιράν είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που στέλνει τεράστιες ποσότητες όπλων και συμβούλους για να βοηθήσει την παλαιστινιακή αντίσταση, ενώ τα σιωνιστική αραβικά καθεστώτα διαλογίζονται ευγενικά σε τηλεδιάσκεψεις με τον ισραηλινό πρόεδρο κατά τις συνεδριάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του Κόλπου [ 8 ].

[ 1 ] "  Επέκταση του πολέμου του φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο  », του Thierry Meyssan, Voltaire Al-Watan/Réseau , της 21ης Ιουλίου 2014. [ 2 ] «  Συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για τη Μέση Ανατολή και η ισραηλινή επίθεση στη Γάζα  " Voltaire Network , 22 Ιουλίου 2014. 
[ 3 ] "  Δήλωση του Προέδρου του Συμβουλίου Ασφαλείας για την κατάσταση στη Γάζα  », Voltaire Network , 28 Ιουλίου, 2014. 
[ 4 ] Πόλεμοι των Cousins ​​»: Η θρησκεία, πολιτική, Πολιτικός Πολέμου και η Θρίαμβος της αγγλο-Αμερικής από τον Kevin Phillips, Basic Books (1999). 
[ 5 ] Βλ. American θεοκρατία (2006) Kevin Phillips, μια εξαιρετική ιστορικός ο οποίος ήταν σύμβουλος του Ρίτσαρντ Νίξον. 
[ 6 ] "  Ψήφισμα 181 της Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών  », Voltaire Network 29 Νοεμβρίου 1947. 
[ 7 ] "  ψήφισμα 194 της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών  », Voltaire Network , 11 Δεκεμβρίου, 1948. 
[ 8 ] "  Ο Σιμόν Πέρες μίλησε ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας του κόλπου στα τέλη Νοεμβρίου  », Voltaire Network , 3 Δεκεμβρίου 2013.

Τιερί Μεϊσάν

http://www.voltairenet.org/article184968.html

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2014/08/blog-post_23.html#more

Ολόκληρη η έκθεση που στέλνει στο σκαμνι την συμμορία του μνημονίου!

ΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΠΟΥ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΕΣΧΑΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ.

Ολόκληρη η έκθεση, μέρος της οποίας δημοσιεύεται στην RealNews. Τεράστιες οι ευθύνες πλέον όσων καλύπτουν την συμμορία Παπανδρέου.

ΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΟΥ 2009 ΠΑΡΑΠΟΙΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ Η «ΠΟΡΤΑ» ΕΙΣΟΔΟΥ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ

Η ιστορία δεν πρέπει να παραχαράζεται, ιδιαίτερα όταν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία που το αποδεικνύουν. Αυτό που έγινε με το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 αποτελεί μια ωμή παραχάραξη της αλήθειας και αποτέλεσε το πρελούδιο για να αλλάξει ο πολιτικός χάρτης και η δομή της Ελληνικής κοινωνίας. Η τρόικα μαζί με το ΔΝΤ δεν ήταν απαραίτητο να έλθουν και να διαφεντεύουν για χρόνια την οικονομική ζωή της Ελλάδας. Το πρόβλημα των ανοιγμάτων στα Δημόσια οικονομικά ήταν ασφαλώς μεγάλο το 2009, μέσα σε μια διεθνή συγκυρία οικονομικής κρίσης που σε σημαντικό βαθμό τα επέτειναν, αλλά διαχειρίσιμα στο πλαίσιο μια αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής που δεν θα είχε ως κύριο χαρακτηριστικό την βίαιη προσαρμογή σε μεταρρυθμίσεις οι οποίες έπληξαν βάναυσα τον κοινωνικό ιστό και την παραγωγική βάση της χώρας.

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

Στον πίνακα 1 βλέπουμε τρεις διαφορετικές μετρήσεις του ελλείμματα για το 2009 και πως αυτό αυξήθηκε μέσω διαδοχικών αναθεωρήσεων. Επίσης αναφέρονται τα κονδύλια του προϋπολογισμού του έτους εκείνου τα οποία υπέστησαν παραποίηση. Η πρώτη στήλη έχει τα νούμερα που προϋπολογισμού του 2009, όπως είχαν προβλεφθεί στο Πρόγραμμα Σταθεροποίηση και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) που καταρτίστηκε τον Απρίλιο του 2009, δηλαδή πέντε μήνες μετά την κατάθεση του προϋπολογισμού στην Βουλή. Στη δεύτερη στήλη αναφέρονται τα κονδύλια όπως τα αναθεώρηση το ΠΑΣΟΚ στο τέλος του 2009 στην έκθεση του προϋπολογισμού για το 2010. Η τρίτη στήλη περιέχει τα τελικά πραγματοποιηθέντα νούμερα του προϋπολογισμού του 2009, όπως τα είχε εκ νέου αναθεωρήσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στο τέλος του 2010 με την κατάθεση του προϋπολογισμού για το 2011. Στην 4η στήλη καταγράφονται οι διαφορές μεταξύ του ΠΣΑ και της εκτίμησης για τα στοιχεία του προϋπολογισμού του 2009, ενώ στην 5η και τελευταία στήλη έχουμε πλέον τα τελικά νούμερα του προϋπολογισμού του 2009 με πραγματοποιηθέντα στοιχεία.
Τεράστια ερωτηματικά δημιουργούνται λόγω:

1. Της μείωσης των εσόδων του Τακτικού Προϋπολογισμού κατά 10 δις € μεταξύ ΠΣΑ και εκτιμήσεων και επί πλέον άλλων 712 εκ. € μεταξύ εκτίμησης και πραγματοποίησης. Συνολικά δηλαδή τα καθαρά έσοδα του 2009 μειώθηκαν κατά 10,7 δις €.
2. Υπέρμετρη επίσης είναι και η αύξηση στις δαπάνες του Τακτικού Προϋπολογισμού. Μεταξύ ΠΣΑ και εκτιμήσεων ανέβηκαν κατά 4,6 δις €, ενώ μεταξύ εκτιμήσεων και πραγματοποιήσεων ανέβηκαν κατά 1 δις € επί πλέον. Συνολικά δηλαδή αυξήθηκαν κατά 5,6 δις €.
3. Το ίδιο συμβαίνει και στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ). Μεταξύ ΠΣΑ και πραγματοποιήσεων η συνολική πτώση στα έσοδα είναι 1,7 δις €, ενώ οι δαπάνες διογκώνονται κατά 788 εκ. €.
4. Στα εξοπλιστικά προγράμματα οι δαπάνες αυξάνονται κατά 657 εκ. €, μεταξύ ΠΣΑ και εκτιμήσεων, αλλά μετριάζεται η αύξηση κατά 230 εκ. € στο στάδιο πραγματοποιήσεων.
5. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η πτώση του περισσεύματος στο οικονομικό αποτέλεσμα των ΟΤΑ, Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης και λοιπών Νομικών Προσώπων, που παραδοσιακά βελτίωνε το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης. Το περίσσευμα από πρόβλεψη 6,6 δις € στο ΠΣΑ αναθεωρήθηκε ως εκτίμηση επί ΠΑΣΟΚ στο τέλος του 2009 σε κάτω από 2 δις €. Στο τέλος του 2010, όταν κατατέθηκε ο προϋπολογισμός για το 2011 το ήδη μικρότερο περίσσευμα μετατρέπεται σε έλλειμμα της τάξης των 2,4 δις €! Για πρώτη φορά στους προϋπολογισμούς του κράτους γίνεται τέτοιου μεγέθους αναθεώρηση.

Το αποτέλεσμα των επανειλημμένων αναθεωρήσεων στα σημαντικότερα κονδύλια του προϋπολογισμού (μαζί με άλλα μικρότερα) δημιούργησαν μια εκρηκτική αύξηση του ελλείμματος του 2009 που από μονοψήφιο νούμερο ως ποσοστό του ΑΕΠ επί ΝΔ, έγινε διψήφιο και το μεγαλύτερο της ΕΕ την εποχή εκείνη. Δηλαδή, από 3,7% επί του ΑΕΠ όταν δημοσιοποιήθηκε το ΠΣΑ και 6% όταν αναγγέλθηκε στην Eurostat την 1 Οκτωβρίου 2009 ως τελική πρόβλεψη προτού αποχωρήσει η ΝΔ από την εξουσία, το έλλειμμα του 2009 αναθεωρήθηκε από το ΠΑΣΟΚ αρχικά σε 12,7% και τελικά σε 15,4% επί του ΑΕΠ. Όπως θα δούμε μάλιστα στη συνέχεια της ανάλυσης το τελευταίο αυτό νούμερο με συνεχείς αλχημείες επί κάθε μεγέθους που θα μπορούσε να το διογκώσει έφτασε σχεδόν το 16%!
Α. Η είσοδος του ΔΝΤ στην διαχείριση των οικονομικών της χώρας ήταν προσυμφωνημένη
Όταν ήλθε στην εξουσία η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου στις αρχές Οκτωβρίου του 2009, ο στόχος της οικονομικής πολιτικής της ήταν να δραματοποιηθεί η κατάσταση των Δημόσιων οικονομικών σε τέτοιο βαθμό ώστε να γίνουν αποδεκτά από την Ελληνική κοινωνία νέα σκληρά μέτρα. Η οποιαδήποτε δηλαδή εφαρμογή ήπιας προσαρμογής της οικονομίας σε μεταρρυθμίσεις που θα οδηγούσαν στην σταδιακή μείωση των Δημόσιων ελλειμμάτων και του χρέους, απορρίφτηκε από την τότε κυβέρνηση. Αντίθετα επιλέχθηκε η άμεση και βίαιη προσαρμογή της οικονομίας και της κοινωνίας. Στόχος ήταν η μείωση των εισοδημάτων και γενικότερα του κόστους παραγωγής στον Δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου να δημιουργηθεί μια κατάσταση εσωτερικής υποτίμησης και άνοδο της ανταγωνιστικότητας, δεδομένου ότι η Ελλάδα δεν είχε αυτόνομη νομισματική πολιτική και δεν μπορούσε να επηρεάσει την ισοτιμία του ευρώ. Την εμπειρία για εφαρμογή μιας τέτοιας συνταγής βέβαια, την είχε το ΔΝΤ.
Στην αντίληψη του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, λόγω της Αμερικανικής του κουλτούρας, δεν υπήρχε κανένας ενδοιασμός ότι η λύση του ΔΝΤ ήταν επιβεβλημένη. Πρόβλημα ήταν το κατά πόσον η ΕΕ θα δεχόταν μια τέτοια επιλογή, εφόσον ουδέποτε στο παρελθόν είχαν εκχωρηθεί εξουσίας στο ΔΝΤ προκειμένου να αναμειχθεί στα οικονομικά της Ευρωζώνης. Οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρωζώνης επί χρόνια δυσφορούσαν στην πιθανή ανάμειξη του ΔΝΤ στα Ευρωπαϊκά οικονομικά ζητήματα εφόσον θεωρείτο ότι οι συνταγές του δεν ήταν συμβατές σε μια Ευρώπη ώριμων κοινωνών, κοινό νόμισμα και υψηλό βιοτικό επίπεδο.
Ο κ. Γ. Παπανδρέου έκανε αρχικά μια βολιδοσκόπηση των διαθέσεων του κ. Ντομινίκ Στρος Σκαν που ηγείτο του ΔΝΤ. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους τέθηκε εκ μέρους του ΔΝΤ ως προαπαιτούμενο να εμπλακεί στο σχέδιο και η ΕΕ, εφόσον ήταν γνωστές οι αντιρρήσεις των ηγετών της. Η μυστική επικοινωνία Παπανδρέου με το ΔΝΤ, ωστόσο, έγινε ευρέως γνωστή αργότερα και καυτηριάστηκε από όλη την τότε αντιπολίτευση, ενώ διατυμπανήθηκε από όλα τα μέσα ενημέρωσης ότι από τον Δεκέμβριο του 2009 ο Παπανδρέου είχε αρχίσει να προσχεδιάζει την ένταξη της χώρας στην «μέγγενη» του ΔΝΤ, ενώ για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης εμφατικά το απέρριπτε[1].

[1]SKAI: Δημοσίευση: 20/02/2011 ( http://www.skai.gr/news/politics/article/163396/o-g-papandreou-eihe-zitisei-apo-to-2009-paremvasi-tou-dd-/). Τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μόλις μήνες μετά τις βουλευτικές εκλογές, ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου είχε ζητήσει παρέμβαση του ΔΝΤ στην Ελλάδα, αν και δημοσίως απέρριπτε κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Σύμφωνα με την «Καθημερινή της Κυριακής», την αποκάλυψη έκανε ο Στρος Καν, σε ντοκιμαντέρ του ιδιωτικού γαλλικού καναλιού Canal+.  Σύμφωνα με τον επικεφαλής του ΔΝΤ, απάντησε στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν θα δεχτούν τη μονομερή παρέμβαση του Ταμείου σε μία χώρα της Ευρωζώνης.
ΤΑ ΝΕΑ:Δημοσίευση: 16/05/2014 (http://www.tanea.gr/news/politics/article/5121313/nt-stros-kan-epibalame-sthn-ellada-mia-apolytws-anypoforh-politikh/ ). Για την «επιβολή μιας ανυπόφορης πολιτικής» στην Ελλάδα έκανε λόγο ο πρώην γενικός διευθυντής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος-Καν, σε εκπομπή που μετέδωσε το βράδυ της Πέμπτης η γαλλική δημόσια τηλεόραση εν όψει των ευρωεκλογών. Θυμάται ο Στρος-Καν ότι ο Παπανδρέου του τηλεφώνησε και του είπε πως η Ελλάδα θα χρειαζόταν ένα σχέδιο βοήθειας από το ΔΝΤ. Ο Στρος-Καν του ζήτησε να επικοινωνήσει πρώτα με του ευρωπαίους ομολόγους του «ώστε να είσαι σίγουρος ότι συμφωνούν να ασχοληθεί το ΔΝΤ με την Ελλάδα».

Β. Πως φούσκωσε το έλλειμμα του 2009 από πλευράς δαπανών και εσόδων
Η προτροπή του Στρος Σκαν ότι δεν θα ήταν δυνατή η εμπλοκή του ΔΝΤ στα Δημόσια οικονομικά της Ελλάδας, αν δεν πειθόταν η ΕΕ να το επιτρέψει και παράλληλα να συμμετάσχει, έγινε ο νέος στόχος της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου. Έτσι, από το τελευταίο τρίμηνο του 2009, η νέα κυβέρνηση επιδόθηκε σε μια άνευ προηγουμένου παραποίηση των στοιχείων του τρέχοντος ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης, αποβλέποντας να το αυξήσει αμφίπλευρα μέσω της μείωσης των εσόδων και αύξησης των δαπανών. Η μεθόδευση παραποίησης των Δημόσιων οικονομικών έγινε κυρίως μέσω της αύξησης των δαπανών του τελευταίου τριμήνου του 2009, της μετακύλισης εσόδων από το 2009 στο 2010, της μεταφοράς δαπανών που έπρεπε να γίνουν το 2010 στο 2009, και πάνω απ’ όλα με την αλλαγή των κανόνων της ΕΛΣΤΑΤ αναφορικά με το οικονομικό αποτέλεσμα των ΟΤΑ, ΟΚΑ, ΝΠΔΔ και ελλειμμάτων των ΔΕΚΟ τα οποία προστέθηκαν στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης.
Β 1. ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΧΡΕΗ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΑΝ
Το τελευταίο τρίμηνο του 2009 πληρώθηκαν χρέη προς τα νοσοκομεία ύψους 1.502 εκ. €, ενώ στον προϋπολογισμό του 2009 δεν είχε προβλεφθεί η σχετικά δαπάνη. Μάλιστα, εξ αυτού του ποσού, κυριολεκτικά τις τελευταίες ημέρες προτού κλείσει το ημερολογιακό έτος, αποφάσισε ο υπουργός των Οικονομικών να εκταμιεύσει 1.198 εκ. €[1] προς τα νοσοκομεία. Η πράξη εκταμίευσης του ποσού αυτού έγινε χωρίς την αναγκαία διαπραγμάτευση, που σε παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν είχε οδηγήσει σε έκπτωση και περιορισμό των οφειλών. Το 2005, για παράδειγμα, η έκπτωση που είχε επιτύχει το Δημόσιο από οφειλές προς τα νοσοκομεία ύψους 2,5 δις €, ήταν 5%. Επομένως, πάνω στην πρεμούρα να αυξηθούν οι δαπάνες και το έλλειμμα του 2009 προτού κλείσει η οικονομική χρήση, η κυβέρνηση άφησε τότε να χαθούν κάποια 75 εκ. € από έκπτωση που δικαιούτο.
Από λογιστικής πλευράς η εξόφληση μέρους των χρεών προς τα νοσοκομεία αφορούσε τα 5 προηγούμενα έτη, 2005-2009, και όχι ΜΟΝΟ το 2009. Δεν υπήρχε επομένως δημοσιονομικός λόγος να φορτωθούν όλες οι δαπάνες σε ένα έτος, το 2009. Η «μαγειρική» των αριθμών βέβαια δεν σταματά εδώ. Στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού του 2010, καταγράφεται ότι η εκτιμώμενη δαπάνη προς εξόφληση των χρεών των νοσοκομείων το 2009 ήταν ακόμα μεγαλύτερη, 2200 εκ. €. Ωστόσο, μετά από ένα χρόνο στον προϋπολογισμό του 2011 και όταν τα στοιχεία για το έλλειμμα του 2009 ήταν πλέον απολογιστικά, η δαπάνη που καταχωρήθηκε για την εξόφληση χρεών προς τα νοσοκομεία αλλάζει ξανά και γίνεται 611 εκ. €, ενώ 815 εκ. € καταχωρούνται στο 2010, και αναφέρεται επίσης ένα ανεξόφλητο ποσό 450 εκ. €.
Τι σημαίνουν όλες αυτές οι λογιστικές αλχημείες και το πήγαινε-έλα με τα χρέη προς τα νοσοκομεία;

1. Ότι μια βεβιασμένη εκταμίευση 1.502 εκ. € έγινε στο τέλος του 2009 καθαρά για λόγους να αυξηθεί το έλλειμμα του έτους.
2. Στη συνέχεια φαίνεται ότι το έλλειμμα του 2009 δεν έφτασε στο μέγεθος που ήθελε η κυβέρνηση, με αποτέλεσμα το κονδύλι να αυξηθεί περεταίρω στα 2.200 εκ. €.
3. Μετά βέβαια από 12 μήνες «περίσκεψης», στο τέλος του 2010 όταν κατατέθηκε ο προϋπολογισμός του 2011, η κυβέρνηση Παπανδρέου αναμόρφωσε εκ νέου τα νούμερα και αποφάσισε να βάλει 611 εκ. € στο έλλειμμα του 2009 και 815 εκ. € στο έλλειμμα του 2010, αφήνοντας και ένα «φέσι» για τις επόμενες γενεές, ύψους 450 εκ. €.

Β 2. ΔΙΟΓΚΩΣΗ ΔΑΠΑΝΩΝ ΣΤΑ ΕΞΟΠΛΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ
Οι προϋπολογισμένες δαπάνες για τα εξοπλιστικά προγράμματα του υπ. Εθνικής Άμυνας το 2009 ήταν 2.200 εκ. €. Το κονδύλι αυτό αναθεωρήθηκε τον Απρίλιο του 2009 στο ΠΣΑ και έγινε 2500 εκ. €. Παρά το γεγονός ότι ήταν γνωστό ότι οι εξοφλήσεις προς τις πολεμικές βιομηχανίες των χωρών της Δύσης ήταν ελαστικές ως προς τον χρόνο πληρωμής, αντί η δαπάνη να παραμείνει στο αναθεωρημένο ποσό των 2.500 εκ. €, η νέα κυβέρνηση αποφάσισε να το ανεβάσει στα 3.157 εκ. €[2]. Συνεπώς η κατά 657 εκ. € υπέρβαση της δαπάνης ήταν αδικαιολόγητη και δείχνει ότι μοναδικός σκοπός ήταν να αυξηθεί το έλλειμμα του 2009.

[1] Βλέπε στοιχεία ΓΛΚ κρατικός προϋπολογισμός 2009, πορεία εκτέλεσης, αριθμός δελτίου 12
[2]Εισηγητική έκθεση προϋπολογισμού 2010, σελίδα 52
Β 3. ΤΟ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΤΟΥ 2010 ΣΤΟ 2009
Με την ψήφιση του νόμου 3808/10.12.2009 στο τέλος του έτους «έκτακτη οικονομική ενίσχυση κοινωνικής αλληλεγγύης, έκτακτη εισφορά κοινωνικής ευθύνης των μεγάλων επιχειρήσεων και της μεγάλης ακίνητης περιουσίας και άλλες διατάξεις», ο δημόσιος προϋπολογισμός αυξήθηκε κατά 1 δις €.
Αν το υπ. Οικονομικών ακολουθούσε την νομιμότητα του ψηφισμένου προϋπολογισμού για το 2009 και δεν στόχευε στην παραπέρα επιβάρυνση του ελλείμματος για το συγκεκριμένο έτος, δεν θα προχωρούσε σε επιμερισμό του ποσού αυτού σε δύο έτη (το 2009 και το 2010), εφόσον η εκταμίευση του επιδόματος άρχιζε το 2010. Έτσι, το έλλειμμα του 2009 φούσκωσε για μια ακόμα φορά κατά 500 εκ. €.
Β 4. ΥΠΕΡΒΑΣΕΙΣ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΔΑΠΑΝΕΣ
Σε μια πλειάδα από δαπάνες η κυβέρνηση Παπανδρέου έδωσε τα «ρέστα» της και τις αύξησε όσο μπορούσε το τελευταίο τρίμηνο του 2009. Οι δαπάνες αυτές αναφέρονται σε μεταβιβαστικές πληρωμές, επιχορηγήσεις, λειτουργικά έξοδα, προμήθειες, σύνθετες δαπάνες, παροχές και οδοιπορικά. Η ηθελημένη υπέρβαση τους είχε σαν αποτέλεσμα να φουσκώσει το έλλειμμα του 2009 κατά 822 εκ. €.
ΠΙΝΑΚΑΣ 2

Στον πίνακα 2 αναλύεται η πορεία έξι συγκεκριμένων δαπανών που είναι συνήθεις και επαναλαμβανόμενες σε όλους τους προϋπολογισμούς του κράτους. Στον πίνακα αναφέρονται οι πραγματοποιήσεις δαπανών στο 9μηνο του 2009, επίσης για το τελευταίο 3μηνο που κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, όπως και για το σύνολο του έτους. Από την σύγκριση του μηνιαίου ρυθμού δαπανών μεταξύ 9μήνου και 3μήνου βλέπουμε για παράδειγμα ότι οι δαπάνες σε επιχορηγήσεις και μεταβιβαστικές πληρωμές, που την περίοδο Ιανουάριος – Σεπτέμβριος έτρεχαν με ένα ρυθμό 1.531 εκ. € ανά μήνα, επιταχύνονται το τελευταίο 3μηνο και φτάνουν τα 1.918 εκ. € ανά μήνα. Επομένως, λόγω αυτής της αύξησης δαπανώνται 386 εκ. € περισσότερα από ότι έδειχνε η πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού στο πρώτο 9μηνο. Η ίδια τακτική ακολουθείται στις λειτουργικές δαπάνες, με 109 εκ. € πέραν του κανονικού, 99 εκ. € για τις προμήθειες και το ίδιο ποσό για τις σύνθετες δαπάνες. Η τακτική αυτή ακολουθείται επίσης στην περίπτωση των πρόσθετων παροχών και τα οδοιπορικά. Με την μέθοδο της υπέρμετρης αύξησης των συγκεκριμένων δαπανών τους τελευταίους μήνες του έτους, τελικά πέτυχε το υπ. Οικονομικών να φουσκώσει το έλλειμμα του 2009 με ένα πρόσθετο ποσό 822 εκ. €.
Β 5. ΑΝΑΚΑΤΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΕΣΟΔΩΝ ΚΑΙ ΔΑΠΑΝΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΕΠΕΔΥΣΕΩΝ
Τα χρήματα που διατίθενται για την κάλυψη των αναγκών του Προγράμματος των Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) προέρχονται κυρίως από εισροές εσόδων από την ΕΕ στα οποία προστίθενται και άλλα εγχώρια ίδια έσοδα, και από τα ταμεία του κρατικού προϋπολογισμού (δηλαδή χρήματα των φορολογουμένων). Το άθροισμα των πηγών αυτών αποτελούν το σύνολο της δαπάνης η οποία διατίθεται προκειμένου να γίνουν οι Δημόσιες επενδύσεις σε υποδομές του κράτους.

ΠΙΝΑΚΑΣ 3

Στον πίνακα 3 αναφέρονται οι εισροές χρημάτων από το 2007 έως και το 2010, που προέρχονται από τα διάφορα Κοινοτικά ταμεία (έσοδα από ΕΕ) και άλλα εγχώρια έσοδα. Επίσης αναφέρεται το σύνολο της δαπάνης που πραγματοποιήθηκε προς κάλυψη ΠΔΕ για την ίδια περίοδο και το έλλειμμα μεταξύ εσόδων και δαπανών. Στην τελευταία γραμμή του πίνακα έχει υπολογιστεί το ποσοστό του συνόλου των δαπανών για Δημόσιες επενδύσεις που καλύπτεται από τις εισροές χρημάτων από τα ταμεία της ΕΕ και τα ίδια έσοδα. Όλα τα στοιχεία είναι απολογιστικά (δηλαδή αποτελούν πραγματοποιήσεις), ενώ για το 2009 αναφέρονται επίσης οι προϋπολογισμένοι στόχοι του ΠΔΕ. Στις τρεις στήλες στο τέλος του πίνακα υπολογίζονται οι διαφορές μεταξύ στόχων και πραγματοποιήσεων από το 2008 έως το 2010. Αυτές φανερώνουν τον στόχο, με αλχημείες στην υστέρηση εσόδων και αύξηση των δαπανών να επιβαρυνθεί το έλλειμμα του 2009 ώστε να εμφανιστεί αντίστοιχα βελτίωση στο έλλειμμα του 2010.
Ιστορικά, οι εισροές χρημάτων από την ΕΕ μαζί με τα ίδια έσοδα, αποτελούσαν πάνω από το μισό χρηματικό ποσό που διατίθετο για τις δαπάνες του ΠΔΕ. Το 2007 τα έσοδα αυτά αντιστοιχούσαν στο 55,3% των δαπανών και το 2008 στο 52,1%. Λαμβάνοντας υπόψη την αρνητική συγκυρία μεταξύ 2007 και 2008, για το 2009 είχε προϋπολογιστεί τα έσοδα να πέσουν στο 42% του συνόλου των χρήματα που θα δαπανώντο στο ΠΔΕ. Απολογιστικά όμως βλέπουμε ότι η σχέση εσόδων προς σύνολο δαπανών, από στόχο 42% έπεσε στο 21,3%. Δηλαδή τα χρήματα που τελικά απορροφήθηκαν κυρίως από τα Κοινοτικά ταμεία το 2009 και εποχικά αυτό συμβαίνει το τελευταίο 3μηνο κάθε έτους, ήταν κάτω από τα μισά από ότι το προηγούμενο έτος. Ωστόσο, το σύνολο των δαπάνες για το ΠΔΕ παρέμεινε σε παρόμοιο υψηλό επίπεδο όπως το προηγούμενο έτος (9.588 εκ. € το 2009 σε σχέση με 9.624 εκ. € το 2008). Επομένως, το έλλειμμα του ΠΔΕ ανέβηκε στο πρωτοφανές ποσό των 7,5 δις €.
Η τεράστια πτώση των εσόδων μέσα στο 2009 (ίση με 2.830 εκ. € από ΕΕ και 146 εκ. € από ίδια έσοδα) δεν αντισταθμίστηκε από κάποια μείωση των δαπανών ενώ η πρόβλεψη του προϋπολογισμού έθετε ένα πλαφόν 8,8 δις €. Αντίθετα οι δαπάνες επιταχύνθηκαν το τελευταίο τρίμηνο και από 7,8 δις € πού ήταν στο 7μηνο, έφτασαν στο τέλος του έτους τα 9,6 δις €, δηλαδή στην διάρκεια του τελευταίου 3μήνου αυξήθηκαν κατά 1,8 δις €. Η υπέρβαση του προϋπολογισμού του 2009, παρά το γεγονός ότι στις δαπάνες είχε τεθεί ο στόχος των 8,8 δις, δεν έπρεπε να γίνει. Με άλλα λόγια ηθελημένα προστέθηκε στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης ένα ποσό της τάξης τουλάχιστον των 800 εκ. €.
Όπως και να αξιολογήσει κανείς τις κινήσεις εσόδων και δαπανών στο ΠΔΕ, οι μεταθέσεις εσόδων και δαπανών που έγιναν στα έτη 2009 και 2010 «βγάζει μάτι» και αποτελεί απόδειξη ενός κεντρικού σχεδιασμού να φουσκώσει το έλλειμμα του 2009 με κάθε τρόπο.

Β 6. ΟΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ ΦΟΡΩΝ ΑΥΞΗΘΗΚΑΝ
Ουδέποτε στο παρελθόν το υπουργείο Οικονομικών ήταν τόσο «γαλαντόμο» στις επιστροφές φόρων, όσο στο τέλος του 2009. Ενώ είχε προϋπολογιστεί μέσα στο 2009 να επιστραφούν φόροι της τάξης των 3.300 εκ €, το τελικό ποσό των επιστροφών έφτασε τα 4.952 εκ. €, δηλαδή 1,6 δις € περισσότερο. Οι επιστροφές όμως φόρων αδειάζουν τα ταμεία του κράτους και αυξάνουν το έλλειμμα. Στο παρελθόν οι κυβερνήσεις είχαν σαν κανόνα να επιστρέφουν φόρους σε αναλογία με τα έσοδα. Το ποσοστό των επιστροφών ήταν γύρο στο 5% επί των εσόδων (βλέπε σχήμα 1). Ο κανόνας αυτός δεν ήταν θεσμοθετημένος και ο εκάστοτε υπουργός των Οικονομικών μπορούσε να βοηθά τον ιδιωτικό τομέα με περισσότερες επιστροφές φόρων, εφόσον υπήρχε στενότητα ρευστότητας στην οικονομία.

Μόλις φάνηκαν τα πρώτα σημάδια ύφεσης το 2008, η κυβέρνηση της ΝΔ χαλάρωσε τον κανόνα και επέστρεψε μέσα στο έτος φόρους ίσους με το 6,6% των εσόδων, ή 3.654 εκ. €. Η ίδια πολιτική ακολουθήθηκε και το 2009 όπου μέχρι τον Σεπτέμβριο οι επιστροφές φόρων είχαν ξεπεράσει τους ετήσιους στόχους και έφτασαν τα 3.462 εκ. €[1], ή το 6,5% των εσόδων (όπως διαμορφώθηκαν στο τέλος του έτους). Σε μια εποχή που τα Δημόσια οικονομικά δεν είχαν αντοχές και το έλλειμμα διευρυνόταν, η χρηστή διαχείριση των Δημόσιων οικονομικών υπαγορεύει ότι οι εκροές εσόδων υπό την μορφή επιστροφών φόρων δεν έπρεπε να ξεπεράσουν έστω το 7% των συνολικών εσόδων, ή τα 3.750 εκ. € μέχρι το τέλος του έτους.

[1] Βλέπε μηνιαίες εκδόσεις ΓΛΚ, πορεία εκτέλεσης κρατικού προϋπολογισμού 2009, αριθμός δελτίου 9
Αντίθετα, το τελευταίο τρίμηνο του 2009 οι επιστροφές φόρων επιταχύνθηκαν πέρα από κάθε λογική, με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθούν το διάστημα αυτό πρόσθετες εκροές από τα ταμεία του κράτους της τάξης του 1,5 δις €. Το τελικό λοιπόν ποσό που επεστράφη μέσα στο έτος στους δικαιούχους με τις «συνοπτικές» διαδικασίες του τελευταίου τριμήνου ήταν 4.952 εκ. €, ενώ το συνολικό ποσό δεν θα έπρεπε να είχε υπερβεί τα 3.750 εκ. €. Επομένως, λόγω της υπέρμετρης αύξησης στις επιστροφές φόρων το έλλειμμα του 2009 επιβαρύνθηκε κατά 1,2 δις € πέραν από ότι η σωστή δημοσιονομική διαχείριση επιβάλει. Παράλληλα, ο κανόνας επιστροφών φόρων, από το 5% έως 6,6% που είχε παγιοποιηθεί στο παρελθόν, εκτινάχτηκε στο 9,3% των εσόδων.
Β 7. ΗΘΕΛΗΜΕΝΕΣ ΑΠΩΛΕΙΑ ΕΣΟΔΩΝ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ
Σημαντική μείωση στα έσοδα του 2009 αποτέλεσε η απόφαση της νέας κυβέρνηση να αλλάξει την οικονομική πολιτική από περιοριστική που επιβάλλετο και είχε προαναγγελθεί προεκλογικά από την ΝΔ, σε «λεφτά υπάρχουν». Πάγωσε την νομοθεσία περί τακτοποίησης των ημιυπαίθριων χώρων -εσκεμμένα την μετέθεσε για αργότερα- με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια απώλεια εσόδων της τάξης των 800 εκ. € τουλάχιστον[1]. Επίσης στα λαχεία είχε προωθηθεί υπουργική απόφαση να μπει ένα 10% φόρος από το πρώτο ευρώ και να επεκταθεί αυτό σε όλα τα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ, ενώ ταυτόχρονα μπήκε στο ψυγείο η ενεργοποίηση του Ξυστού λαχείου (εκτιμώμενη συνολική απώλεια εσόδων τουλάχιστον 500 εκ. €). Παράλληλα, η είσπραξη του ΕΤΑΚ του 2009 μεταφέρθηκε στο 2010 με απώλεια εσόδων τουλάχιστον 350 εκ. €, ενώ η μη-εφαρμογή του μέτρου της φορολόγησης των σκαφών αναψυχής και η εφάπαξ εισφορά στα σκάφη υπολογίζεται σε απώλεια τουλάχιστον 50 εκ. €. Συνολικά, επομένως, από τις πηγές αυτές ηθελημένα χάθηκαν έσοδα της τάξης των 1700 εκ. €, με ανάλογη διεύρυνση του ελλείμματος του 2009.
Γ. Πρόσθεσαν ανύπαρκτα ελλείμματα των ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, ΟΚΑ & ΝΠΔΔ στο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης.
Τον Απρίλιο του 2010 δημοσιεύτηκε από την Eurostatη εκτίμηση του ελλείμματος του 2009, η οποία ουσιαστικά έβαλε την «σφραγίδα» της ότι μετά την τελική επεξεργασία των στοιχείων το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης δεν θα υφίστατο αλλαγές μεγαλύτερες του 0,5% του ΑΕΠ. Έξι μήνες αργότερα όμως, η Eurostat πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το 0,5%. Δέχτηκε την νέα αύξηση του ελλείμματος του 2009, που είχε παρουσιάσει η κυβέρνηση Παπανδρέου και ήταν κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ πάνω από ότι είχε εκτιμηθεί τον Απρίλιο του 2009, παρά του ότι μεγάλες αναθεωρήσεις σαν αυτή είναι αντίθετες με τον γενικά αποδεκτό Κώδικα Στατιστικών Πρακτικών. Έτσι, από 12,7% που είχε αρχικά επισημοποιηθεί το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης για το έτος 2009 (στην έκθεση του προϋπολογισμού για το 2010), αυξήθηκε στη συνέχεια στο 15,4% του ΑΕΠ στην έκθεση του προϋπολογισμού που κατατέθηκε στην Βουλή για τον προϋπολογισμό του 2011.
Η μεγαλύτερη παραποίηση του αληθινού ελλείμματος του έτους 2009 έγινε μέσω του ισοζύγιο των ΟΤΑ, ΟΚΑ και λοιπών ΝΠΔΔ. Το ισοζύγιο αυτό, δηλαδή η διαφορά μεταξύ εσόδων και εξόδων τους, ήταν θετικό και επί χρόνια συνέτεινε στο να βελτιώνεται η συνολική εικόνα του ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης. Όμως, σε μια εμφανή προσπάθεια παραποίησης της πραγματικότητας, το περίσσευμα των οργανισμών αυτών μετατράπηκε σε έλλειμμα και έτσι επιβαρύνθηκε το έλλειμμα του 2009 κατά 9 δις €! Στην παραποίησης της αλήθειας συμμετείχε και ένα αμφισβητούμενοέλλειμμα 17 ΔΕΚΟ, γεγονός που ουδέποτε είχε γίνει στο παρελθόν και δημιούργησε μια νέα τάξη στατιστικής απεικόνισης του Ελληνικού προϋπολογισμού, η οποία μάλιστα έρχεται σε αντίθεση με την πρακτική άλλων χωρών της ΕΕ όπου οι επιδοτήσεις των ΔΕΚΟ θεωρούνται κανονικό έσοδο των επιχειρήσεων και δεν υπολογίζονται ως αύξηση του ελλείμματος.
ΠΙΝΑΚΑΣ 4

Στον πίνακα 4 παρουσιάζονται τα στοιχεία του οικονομικού αποτελέσματος (ισοζύγιο) των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και Κοινωνικής Ασφάλισης και των νομικών προσώπων που απαρτίζουν μέρος της Γενικής Κυβέρνησης. Στο Πρόγραμμα Σταθεροποίησης και Ανάπτυξης που καταρτίστηκε τον Απρίλιο του 2009 η κυβέρνηση της ΝΔ εκτιμούσε στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης ότι στο σύνολο τους οι συγκεκριμένοι οργανισμοί και νομικά πρόσωπα θα είχαν μέχρι το τέλος του 2009 ένα περίσσευμα της τάξης των 6,6 δις €. Το συγκεκριμένο νούμερο αμφισβητήθηκε από την νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Έγιναν νέες στατιστικές εκτιμήσεις και στο τέλος του 2010, όταν πλέον τα στοιχεία για το 2009 είχαν πραγματοποιηθεί και κατασταλάξει οι αλλαγές, το παραδοσιακά με έρευνες πιστοποιημένο περίσσευμα των ΟΤΑ και ΟΚΑ επανεκτιμήθηκε και αποφασίστηκε ότι ήταν έλλειμμα -2,4 δις €. Παράλληλα, στην ομάδα των συγκεκριμένων οργανισμών προστέθηκε για πρώτη φορά το έλλειμμα μίας πλειάδας ΔΕΚΟ που ουδέποτε είχαν ενσωματωθεί στην Γενική Κυβέρνηση στο παρελθόν. Έτσι, η δραστική αλλοίωση των αριθμών, από θετικό σε αρνητικό, του ισοζυγίων των ΟΤΑ, ΟΚΑ, ΝΠΔΔ και η προσθήκη των ΔΕΚΟ, έδωσε μια επί πλέον πυροδότηση στην αύξηση του ελλείμματος του 2009 που ήταν της τάξης των 9 δις €.
Το παράδοξο με την ένταξη ελλειμματικών ΔΕΚΟ στον προϋπολογισμό είναι ότι στις περισσότερες από τις χώρες της ΕΕ οι συγκεκριμένες ΔΕΚΟ δεν ενσωματώνονται στους λογαριασμούς της Γενικής Κυβέρνησης. Αυτή η ευελιξία του ποια ΔΕΚΟ μπαίνει στο γενικό ισοζύγιο της κυβέρνησης και ποια όχι, είναι δυστυχώς μια αποδεκτή πρακτική από την Eurostat(με βάση ένα πλήθος κριτηρίων που είναι δύσκολο να ελεγχθούν). Το αποτέλεσμα είναι ότι τα κράτη μέλη την ακολουθούν κατά το δοκούν. Με την επαναταξινόμηση του τι αποτελεί Δημόσιο προϊόν μιας ΔΕΚΟ και τι ιδιωτικό, η μεν Ελληνική κυβέρνηση πρότεινε και η δε Eurostat αποδέχτηκε ότι μια πλειάδα από ΔΕΚΟ δεν παράγουν υπηρεσίες με κριτήρια ιδιωτικού τομέα αλλά βάσει των «ελαστικών» κριτηρίων που ισχύουν οι υπηρεσίες τους μπορεί να χαρακτηριστούν ως Δημοσίως προσφερόμενα αγαθά.
Επομένως, με αλλαγή των στατιστικών κανόνων και σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στις περισσότερες χώρες της ΕΕ, πρώτα «βαφτίστηκε» η επιδότηση του Δημοσίου προς ορισμένες ΔΕΚΟ ότι αποτελεί δαπάνη που επιβαρύνει το έλλειμμα και όχι έσοδο που μειώνει το έλλειμμα τους. Στη συνέχεια οι ΔΕΚΟ που επί χρόνια μέχρι το 2009 λειτουργούσαν σαν Α.Ε. και σε μεγάλο βαθμό υπόκεινται στο ελεύθερο ανταγωνισμό της αγοράς, με την συναίνεση της Eurostatγια το έτος 2009 άρχισαν να αποτελούν πλέον μέρος του Δημοσίου και άρα έπρεπε το έλλειμμα που δημιουργήθηκε με την αλλαγή των στατιστικών εννοιών να προστεθεί σε αυτό της Γενικής Κυβέρνησης.
Ωστόσο, ενώ η βεβιασμένη απόφαση της ΕΛΣΤΑΤ ότι ορισμένες ΔΕΚΟ αποτελούν Δημόσιο βάσει ενός ελαστικού κανονισμού της Eurostatκαι επομένως αυτό οδηγεί τα Δημόσια οικονομικά σε μεγαλύτερο επίπεδο ελλειμμάτων, δεν φρόντισε η ΕΛΣΤΑΤ παράλληλα να αναθεωρήσει το ΑΕΠ του οποίου το μέγεθος αυξάνει με την επαναταξινόμηση των ΔΕΚΟ. Αυτό σημαίνει ότι πρόδηλος στόχος ήταν να αυξηθεί το έλλειμμα του 2009 και όχι το ΑΕΠ, γιατί η αύξηση του δεύτερου μειώνει το έλλειμμα ως ποσοστό. Ταυτόχρονα η μεταβολή, από περίσσευμα σε έλλειμμα του οικονομικού αποτελέσματος ενός υποσυνόλου της Γενικής Κυβέρνησης (δηλαδή του ισοζυγίων των ΟΤΑ, ΟΚΑ, ΝΠΔΔ και ΔΕΚΟ), δεν άλλαξε μόνο άρδην την εικόνα των Δημόσιων οικονομικών, αλλά τίναζε την αξιοπιστία και την οικονομική σχέση της χώρας μας με την ΕΕ στον αέρα.
Πέραν όλων αυτών των απαράδεκτων αλχημειών με τα στοιχεία του προϋπολογισμού, ακόμα πιο παράδοξο είναι και πολλά ερωτηματικά δημιουργεί το γεγονός ότι, ενώ το υποσύνολο που αποκαλούμε ισοζύγιο ΟΤΑ, ΟΚΑ και λοιπών ΝΠΔΔ, από περίσσευμα έγινε έλλειμμα, στην συνέχεια το επόμενο έτος 2010 επανέρχεται δριμύτερη η πιστοποίηση από την ΕΛΣΤΑΤ ότι δημιουργήθηκε ξανά περίσσευμα! Για το έτος 2010, η κυβέρνηση με τον ίδιο πρωθυπουργό, τον ίδιο υπουργό Οικονομικών και τα ίδια στελέχη στο υπουργείο, υπολογίζει απολογιστικά και με πραγματοποιηθέντα στοιχεία ότι το ισοζύγιο ΟΤΑ, ΟΚΑ και λοιπών ΝΠΔΔ είναι περισσευματικό και ίσο με 7,6 δις €. Το αποτέλεσμα των ΔΕΚΟ γίνεται από έλλειμμα -1,7 δις €, περίσσευμα 3,1 δις €!! Το ίδιο εκπληκτικό αποτέλεσμα ισχύει για τους ΟΚΑ που από έλλειμμα -71 εκ. € γίνεται περίσσευμα 3 δις €, ενώ στα νομικά πρόσωπα το περίσσευμα των 125 εκ. εκτοξεύεται στα 2,3 δις € (βλέπε τρίτη στήλη του πίνακα 4 και σελίδα 49 στην έκθεση προϋπολογισμού του 2012).
Η κυβέρνηση Παπανδρέου προφανώς μπορεί να επαίρεται ότι από το πουθενά έβγαλε από το «καπέλο λαγό». Και ο καλύτερος ταχυδακτυλουργός θα ζήλευε την ικανότητα Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου και ΣΙΑ να μπορούν να εξαφανίζουν από τα δημοσιονομικά στοιχεία του 2009 ένα περίσσευμα Οργανισμών της Γενικής Κυβέρνησης τόσο μεγάλο όσο 6,6 δις €. Να το αντιστρέφουν στη συνέχεια και να το κάνουν έλλειμμα -2,4 δις €. Και το επόμενο δωδεκάμηνο να εμφανίζουν ξανά στη θέση του ένα τεράστιο περίσσευμα 7,6 δις €.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Από το τέλος του 2008 που κατατέθηκε στη Βουλή ο προϋπολογισμός του επόμενου έτους έως το τέλος του 2010 που είχαν συγκεντρωθεί τα απολογιστικά στοιχεία του προηγούμενου έτους, οι δημοσιονομικοί λογαριασμοί της Ελλάδας για το έτος 2009 υπέστησαν μεγάλες αλλοιώσεις. Η βαθιά διεθνής ύφεση αναπόφευκτα παρέσυρε προς το χειρότερο την οικονομία της Ελλάδας και τα ελλείμματα του Δημοσίου το 2009. Στο βαθμό που η αύξηση του ελλείμματος ήταν το αποτέλεσμα της ύφεσης της οικονομίας και της μείωσης της βάσης εσόδων του κράτους, η αύξηση του ελλείμματος ήταν αναμενόμενη.
Οι στόχοι των ελλειμμάτων που τίθενται από τις κυβερνήσεις ένα χρόνο πριν, δικαιολογείται να πέφτουν έξω σε δύο περιπτώσεις: (α) Εφόσον κατά την διάρκεια του έτους υπεισέρχονται πολλοί απρόβλεπτοι παράγοντες που ανατρέπουν τις προβλέψεις εσόδων και δαπανών, και (β) όταν οι πολιτικές βάσει των οποίων επιχειρείται η επίτευξη συγκεκριμένων στόχων αλλάξουν, ή ακυρωθούν. Δεν δικαιολογείται όμως το έλλειμμα ενός κομβικού έτους όπως το 2009, στην διάρκεια του οποίου υπήρξε αλλαγή σκυτάλης στην εξουσία, να είναι το αποτέλεσμα μεθοδευμένης παραποίησης των στοιχείων με κύρια επιδίωξη να πληγεί ο πολιτικός αντίπαλος και ταυτόχρονα να προετοιμαστεί η κοινωνία να δεχτεί σκληρά μέτρα.
ΠΙΝΑΚΑΣ 5

Το ιστορικό της συνεχούς αλλαγής του ελλείμματος του 2009, αναφέρεται σε ποσοστά στον πίνακα 5. Όμως το έλλειμμα του 2009 αυξανόταν όχι μόνο γιατί μεγάλωσε ως ποσό από προβλεπόμενο 14,4 δις € επί ΝΔ σε 36,2 δις € πραγματοποίηση επί ΠΑΣΟΚ, αλλά και λόγω αναμόρφωσης του ΑΕΠ από συνεχείς αναθεωρήσεις που το μείωσαν κατά 23 δις €. Η αρχική πρόβλεψη για έλλειμμα 3,7% του ΑΕΠ και τελική 6% επί κυβερνήσεως ΝΔ, αυξήθηκε στη συνέχεια απολογιστικά έξι φορές επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ. Την πρώτη φορά βάσει εκτιμήσεων με τα στοιχεία του προϋπολογισμού στις 21 Οκτωβρίου του 2009 τα οποία στάλισαν στην ΕΕ και στη συνέχεια άλλες 5 φορές απολογιστικά μέχρι τις 12 Οκτωβρίου του 2011. Στον πίνακα 5, εκτός από το ανά περίοδο έλλειμμα που δημοσιοποιήθηκε, για λόγους σύγκρισης έχει επίσης υπολογιστεί το έλλειμμα με σταθερό παρονομαστή, δηλαδή το ΑΕΠ του 2009 όπως διαμορφώθηκε απολογιστικά στο τέλος του 2011 και ήταν 231,6 δις ευρώ.
Αν παραβλέψει κανείς την παραποίηση των αριθμών, βγαίνει ένα συμπέρασμα όπως ακριβώς επεδίωξε να το εμφανίσει η κυβέρνηση Παπανδρέου, ότι δηλαδή το πραγματικό έλλειμμα του 2009 ήταν 36,2 δις €, ή 15,8% του ΑΕΠ. Επομένως η ΝΔ έλεγε ψέματα όταν προέβλεπε ότι μέχρι το τέλος του έτους το έλλειμμα θα είναι ίσο με 14,4 δις € ή 6,2% του αναθεωρημένου ΑΕΠ. Η δυσθεώρητη αυτή αύξηση, λόγω του «πραγματικού» ελλείμματος που «φιλοτέχνησε» το ΠΑΣΟΚ, ισούται με 21,8 δις € ή 9,6% ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ.
ΠΙΝΑΚΑΣ 6

Εξηγήθηκε νωρίτερα ότι η μεγάλη παραποίηση των αριθμών έγινε κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2009. Τα στοιχεία του πίνακα 6 μιλούν από μόνα τους. Εάν σήμερα (Ιούλιος του 2014) αναζητήσει κανείς τα στοιχεία του προϋπολογισμού στον δικτυακό τόπο της ΕΛΣΤΑΤ, όπου το μεγάλο και φουσκωμένο έλλειμμα του 2009 έχει επισημοποιηθεί και περιέχει όλες τις παραποιήσεις των αριθμών όπως προαναφέρθηκε, θα δει το ανεξήγητο άλμα του ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2009. Τα πρώτα τρία τρίμηνα του 2009 έχουν ήδη ένα διπλάσιο ρυθμό σε σχέση με τα αμέσως προηγούμενα του 2008. Κατ’ αυτή την περίοδο με αλχημείες το έλλειμμα του 2009 να τρέχει με ένα ρυθμό πάνω από 8 δις € το τρίμηνο, ενώ ήταν μόνο 4 δις € τα προηγούμενα 3μηνα το 2008. Το τελευταίο τρίμηνο του 2009 όμως το έλλειμμα εκτινάσσεται σχεδόν στα 10,5 δις € (2 δις € επί πλέον από ότι ήταν κατά τα ¾ του έτους). Όλως παραδόξως τους αμέσως επόμενους μήνες, κατά την διάρκεια του 2010, το έλλειμμα «τιθασεύεται» και πέφτει ξανά σε χαμηλά επίπεδα κάτω από την πολιτική του ιδιαίτερα ικανού οικονομικού επιτελείου, το οποίο ήταν το ίδιο που το είχε εκτοξεύσει σε διψήφια νούμερα!
Από την ανάλυση που παρατέθηκε, την ποσοτικοποίηση των υπερβάσεων στις δαπάνες και την μείωση των εσόδων, πράξεις που με μεγάλη επιμέλεια έκανε η κυβέρνηση Παπανδρέου, καταρτίστηκε ο πίνακας 7. Εκεί βλέπουμε από ποιες πλευρές φούσκωσε το έλλειμμα του 2009.
ΠΙΝΑΚΑΣ 7
Το συνολικό ποσό της παραποίησης των πραγματικών στοιχείων, μέσω των οποίων φούσκωσε το έλλειμμα του 2009, είναι 14,7 δις €. Χωρίς αυτή την παραποίηση το έλλειμμα περιορίζεται από 36,2 δις στα 21,5 δις €, ή στο 9,3% του ΑΕΠ και όχι στο 15,8% που ήθελε με το ζόρι η κυβέρνηση Παπανδρέου να το ανεβάσει. Επομένως η τελευταία πρόβλεψη που κοινοποίησε η ΝΔ στην ΕΕ προτού φύγει από την κυβέρνηση και ήταν 6,2% με το αναθεωρημένο ΑΕΠ, έπεσε απολογιστικά έξω κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες. Μια τέτοια αστοχία, μεταξύ πρόβλεψης και πραγματοποίησης, θεωρείται απόλυτα φυσιολογικό να υπάρχει σε ένα έτος όπου κυριαρχούσε βαθιά ύφεση σε όλα τα κράτη της ευρωζώνης.

ΠΙΝΑΚΑΣ 8
 
Το μεγάλο ερωτηματικό είναι πλέον το εξής: Αν παρέμενε το Δημόσιο    έλλειμμα της Ελλάδας στο αληθινό νούμερο του 9,3% επί του ΑΕΠ, ποια θα ήταν η εξέλιξη αναφορικά με την φερόμενη χρεοκοπία της οικονομίας μας τότε; Θα μπορούσε κάποια τρόικα με το ζόρι να μας ωθήσει σε μνημόνιο όταν όλες οι χώρες της ΕΕ βρίσκονταν σε ύφεση έως και 17,7% (βλέπε πίνακα 8), και όταν είχαν μεγάλα έως και πολύ μεγαλύτερα ελλείμματα από ότι η χώρα μας;
Είναι εμφανές ότι κάποιο «μαγικό χέρι» ήθελε να φουσκώσει το Δημόσιο έλλειμμα της Ελλάδας και να το πάει πάνω από το τότε υψηλότερο που υπήρχε, της Ιρλανδίας. Σε μια τέτοια έκρυθμη κατάσταση οι κίνδυνοι για την σταθερότητα του ευρώ από την μετάδοση της χρεοκοπίας στα άλλα κράτη της ευρωζώνης ήταν εμφανείς. Η Ελλάδα ήταν μια «ειδική περίπτωση» όπως έλεγαν οι οικονομικοί υπουργοί των κρατών μελών, με κινδύνους έκρηξης πέραν των όσων προβλημάτων είχαν συσσωρευτεί στις άλλες ελλειμματικές και υψηλού χρέους μεσογειακές χώρες.
Άρα, η Ελλάδα σαν «ειδική περίπτωση» έπρεπε να μπει και σε ένα «ειδικό νάρθηκα». Έτσι και έγινε. Η αλήθεια όμως, όπως στην συνέχεια αποδεικνύεται, είναι ότι η χρεοκοπία της χώρας μας ήταν φτιαχτή και η ανίκανη να περάσει τις ενδεικνυόμενες πολιτικές κυβέρνηση Παπανδρέου απέβλεπε στην πιο ανώδυνη για αυτήν λύση. Με την προμετωπίδα ΔΝΤ & τρόικα στόχευε να πείσει ότι η μεν ΝΔ ήταν η αιτία που τα Δημόσια οικονομικά εκτροχιάστηκαν, οι δε δανειστές μπορούσαν να μας δανείσουν χρήματα μόνο με την προϋπόθεση ότι θα εφαρμοστούν σκληρά μέτρα. Οι ίδιοι δεν έφταιγαν για τίποτα.
[1] Η έκθεση του ΓΛΚ στις 2-7-2009, σχετικά με τα αναμενόμενα έσοδα από την τροπολογία για τους ημιυπαίθριους που κατατέθηκε, αναφέρει: «Η εν λόγω αύξηση δημόσιων πόρων που εξαρτάται από πραγματικά γεγονότα (εμβαδόν τακτοποιούμενων χώρων, αριθμός υποβαλλόμενων αιτήσεων, ύψος αντικειμενικών αξιών κλπ.), εκτιμάται στο συνολικό ποσό των 4.500 εκατ. €, περίπου και θα εισπραχθεί σταδιακά κατά τα οικονομικά έτη 2009 και 2010».
Πηγή: olympia.gr

Αργεντινομάχοι και Αργεντινολάτρες.

Η Αργεντινή επιλέγει την χρεοκοπία και τη σύγκρουση με τα κερδοσκοπικά funds, και στην Ελλάδα ξεσπάει πόλεμος ανάμεσα σε αργεντινομάχους και αργεντινολάτρες. Οι Έλληνες δεν έχουν καταλάβει ακόμα πως δεν τους παίρνει πια να κρίνουν τους άλλους λαούς.

Σε περίπτωση που κάποιοι δεν το έχουν αντιληφθεί, στην Αργεντινή -σε αντίθεση με την Ελλάδα- δεν έχουν ακόμα την εξουσία οι πολιτικοί που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία το 2001.

Ο Φερνάντο ντε λα Ρούα εγκατέλειψε το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο.

Επίσης, οι πολίτες της Αργεντινής δεν απέδωσαν την χρεοκοπία της χώρα τους στους …μετανάστες, ούτε ψήφισαν νεοναζιστές.

Σύγκριση ανάμεσα στην χρεοκοπία της Ελλάδας και της Αργεντινής δεν μπορεί να γίνει, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

Η πρόεδρος και η κυβέρνηση της Αργεντινής επέλεξαν την σύγκρουση με τα κερδοσκοπικά funds, και δεν είναι λίγοι αυτοί οι ειδικοί που θεωρούν πως έκανε τη σωστή κίνηση.

Ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς δεν έχει καμία σχέση με τον καπιταλισμό όπως τον ξέραμε μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες.

Ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς είναι ο πιο άγριος καπιταλισμός – μέχρι τον επόμενο- και έχει μετατρέψει την παγκόσμια οικονομία σε καζίνο.

Κι αυτό δεν είναι μια αριστερή θεώρηση· οι ίδιοι οι καπιταλιστές είναι που ασκούν σκληρή κριτική στον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς που δεν είναι, βέβαια, καθόλου ελεύθερη.

Θα πρέπει να αποφασίσουμε αν θέλουμε την εξουσία να την έχουν οι εκλεγμένοι πολιτικοί ή τα αρπακτικά funds.

Ξεκάθαρα πράγματα.

Αν στο εξής τις αποφάσεις για την Αργεντινή, την Ελλάδα -και την κάθε χώρα- θα τις παίρνουν οι κερδοσκόποι και τα …αμερικανικά δικαστήρια, δεν χρειάζονται πια εκλογές. Να καταργηθούν.

Οι πολιτικοί που υπακούν τυφλά στις Τράπεζες και στα κερδοσκοπικά funds- δηλαδή οι Έλληνες πολιτικοί όλων των κυβερνήσεων από την χρεοκοπία του 2010 και μετά- δεν έχουν κανένα λόγο ύπαρξης.

Είναι διακοσμητικοί.

Και είναι και άσχημη διακόσμηση πολιτικοί όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης.

Η Αργεντινή επέλεξε τη σύγκρουση με τα κερδοσκοπικά funds.

Η Αργεντινή επέλεξε να αναδείξει την παράνοια της παγκόσμιας οικονομίας σήμερα.

Ήδη, ο διάλογος, σε παγκόσμιο επίπεδο, έχει ανοίξει.

Προσφεύγοντας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η Αργεντινή θέτει ευθέως το ερώτημα «Δημοκρατία ή Κερδοσκόποι;».

Και θα ήταν χρήσιμο να ξέρουμε την επίσημη απάντηση.

Αν οι εκπρόσωποι των αρπακτικών funds και ο Αμερικανός δικαστής επιμείνουν, θα φάνε μια ωραία βόμβα και δεν θα επιμένουν πια.

Αν εσύ πιστεύεις πως, για την πλάκα σου, μπορείς να παίζεις με τη ζωή ενός ολόκληρου λαού, μπορεί κάποιος πατριώτης να παίξει και τη δική σου ζωή. Και δεν θα σε κλάψει κανείς.

Και στο εξής, οι υπόλοιποι κερδοσκόποι θα είναι κάπως πιο διαλλακτικοί και συζητήσιμοι.

Η Αργεντινή έχει ήδη ξεμπερδέψει με την χρεοκοπία της.

Η Ελλάδα δεν έχει ακόμα αντιληφθεί πως έχει χρεοκοπήσει.

Αλλά η Ελλάδα μπορεί να είναι τυχερή.

Η σημερινή στάση της Αργεντινής βοηθάει πολύ την Ελλάδα. Και άλλες χώρες.

Αν η Αργεντινή δικαιωθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, θα υπάρχει δεδικασμένο .

Σε ευχαριστούμε Αργεντινή.

Xάζαροι: Η 13η φυλή του Ισραήλ που επιδιώκει σήμερα την Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Ποιοι, και τί ήταν ακριβώς οι Χάζαροι.
Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, χρειάζεται εκτενής έρευνα που σε αυτή όμως την περίπτωση γίνεται πιο δύσκολη εξ' αιτίας της λιγοστής διαθέσιμης βιβλιογραφίας. Είναι φανερό ότι έχουν γίνει εσκεμμένες προσπάθειες στο πέρασμα των αιώνων για να εξαλειφθεί κάθε ίχνος αυτής της κάποτε μεγάλης~εμπορικής αυτοκρατορίας, "που ήταν τοποθετημένη στο ανατολικό άκρο της Ευρώπης ανάμεσα στον Καύκασο και τον Βόλγα και πάνω στον τεράστιας εμπορικής σημασίας δρόμο που ένωνε την Κίνα με την Ευρώπη, γνωστό με το όνομα "Δρόμος του Μεταξιού".
Με τον όρο μεγάλο εμπορικό έθνος αναφέρομαι στο παρελθόν γιατί σαν έθνος οι Χάζαροι δεν υπάρχουν πια. Ο λαός όμως εξακολουθεί να ζεί και να ευημερεί, διαθέτοντας έναν πανίσχυρο σκληρό πυρήνα με δυνατότητα άσκησης επιρροής πάνω & ολόκληρη την Υφήλιο. Αυτή είναι επιγραμματικά η ιστορία τους.
Η στρατηγική θέση της αυτοκρατορίας των Χαζάρων πάνω στον Δρόμο του Μεταξιού ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες στην εδραίωση της επιρροής τους όχι μόνο στην περιοχή της Μικρός Ασίας, αλλά και σε ολόκληρο τον τότε πολιτισμένο κόσμο, περίπου από τον 7ο ως τον 13ο αιώνα μ.Χ.
Όλοι οι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων της εποχής εκείνης είχαν κατά καιρούς συναλλαγές με τους Χάζαρους, τους οποίους θεωρούσαν πολύτιμους εμπορικούς εταίρους. Ο βασικός όμως λόγος της συνεργασίας ήταν γιατί αποτελούσαν οχυρό ενάντια στην αραβική επέκταση στην ανατολική Ευρώπη.
Οι Χάζαροι είχαν διακριθεί εκτός από το εμπόριο και στην τέχνη του πολέμου. Ήταν δεινοί πολεμιστές και διέθεταν τέλεια οργανωμένο στρατό, ικανό να προασπίσει τα εδάφη τους. Έτσι έγιναν οι φυσικοί σύμμαχοι των ευρωπαϊκών δυνάμεων εναντίον των αραβικών εθνών φορέων του Μωαμεθανισμού (ή των φυλετικών ομάδων πού διέδιδαν τον Ισλαμισμό). Οι φιλικές επαφές με την Δύση αποτέλεσαν για τους Χάζαρους την κύρια πηγή εσόδων (από το εμπόριο) την οποία και εκμεταλλεύθηκαν και για πολιτικούς σκοπούς.
Μέχρι τώρα δεν υπάρχει τίποτα το ασυνήθιστο. Ο ιστορικός νόμος υπαγορεύει ότι κάθε έθνος πρέπει να αυτοπροστατεύεται και να αναπτύσσεται. Οι Χάζαροι όμως ήταν κάτι περισσότερο από μία συνηθισμένη φυλή. Οι στόχοι και τα σχέδια τους ήταν πέρα από αυτό που μπορούσαν να συλλάβουν με την συμβατική λογική τους τα υπόλοιπα έθνη της εποχής εκείνης καθώς και τα έθνη - κράτη των μεταγενεστέρων εποχών.
Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τους στόχους των Χαζάρων πρέπει πρώτα να πάρουμε μία ιδέα για τον πολιτισμό τους, ο οποίος σε μερικά σημεία ομοίαζε με τον Σαμανισμό και σε κάποια άλλα υπήρξε μοναδικός. Ο πνευματικός κόσμος ήταν γι αυτούς καθημερινό βίωμα και όχι μέρος μίας θρησκευτικής δοξασίας όπως συμβαίνει στον μονοθεϊσμό. Η μοναδικότητα τους έγκειται στο γεγονός ότι οι Δυτικοί τους θεωρούσαν υπολογίσιμη δύναμη παρ' ότι οι Χάζαροι ήταν παγανιστές και για αυτό στα μάτια τους φάνταζαν κατώτεροι.
Η αδυναμία να αξιολογήσουν και να εκτιμήσουν τις ικανότητες και την πραγματική ιδιοσυστασία των Χαζάρων θα καθιστούσε αυτούς τους λαούς εύκολη λεία στις ορέξεις των δαιμόνιων αυτών ανθρώπων. Αντίθετα με άλλους παγανιστικούς λαούς οι Χάζαροι ήταν αρκετά προηγμένοι, διέθεταν άρτια οργανωμένο εμπορικό δίκτυο και έκαναν χρήση εξελιγμένων εμπορικών πρακτικών.
Οι Χάζαροι δεν ανήκαν σε καμία από τις μεγάλες θρησκείες γι' αυτό και οι Δυτικοί δεν τους θεώρησαν ως απειλή για τα συμφέροντα τους. Αντιθέτως το εμπόριο ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς γνώρισε μεγάλη άνθιση. Όμως οι εκπρόσωποι των τριών κυρίαρχων δογμάτων, του χριστιανικού, του εβραϊκού και του μουσουλμανικού θέλησαν να προσηλυτίσουν τους Χάζαρους. Ο καθένας στην δική του πίστη. Και οι Χριστιανοί και οι Άραβες είχαν βλέψεις.στην αυτοκρατορία των Χαζάρων. Ήταν γι' αυτούς ένας πολύτιμος λίθος τον οποίο ποθούσαν να αποκτήσουν. Ήξεραν όμως ότι δεν ήταν σε θέση να την κυριεύσουν. Και οι δυο πλευρές είχαν κάνει απόπειρες στο παρελθόν.
Αυτές οι απόπειρες δεν στέφθηκαν με επιτυχία. Οι Χάζαροι είχαν επίσης να αντιμετωπίσουν επιδρομές νομαδικών φύλων που εμπόδιζαν την ομαλή διεξαγωγή του εμπορίου. Είχαν βέβαια αντιληφθεί τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις τρεις μεγάλες θρησκείες και τις προσπάθειες να τους προσηλυτίσουν. Αφιέρωσαν λοιπόν, πολλή σκέψη για να χαράξουν τον δικό τους άξονα δράσης σ' αυτό το πολιτικό παιχνίδι.
Ο επίσημος, αλλά όχι και πραγματικός ηγέτης των Χαζάρων ήταν ο μονάρχης τους στον οποίον είχαν δώσει την προσφώνηση: "Χάγκαν" . Η επιλογή του γινόταν (λίγο - πολύ) κατά τύχη, από τους πραγματικούς εξουσιαστές της χώρας, η ταυτότητα των οποίων παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη.
Ξέρουμε μόνο γι' αυτούς ότι προέρχονταν από την εύπορη τάξη των εμπόρων και ότι εξασκούσαν μαγεία, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δρούσαν σαν μία αποκρυφιστική, μυστική ομάδα.
"Μέρος της κουλτούρας του λαού των Χαζάρων ήταν και η "ανταλλαγή ταυτότητας" με αγνώστους. Αυτό συνέβαινε συνήθως κατά τη διάρκεια μεγάλων ταξιδιών. Οι νυχτερινοί καταυλισμοί ήταν τόποι συνάντησης για τους Χάζαρους. Δίπλα στην φωτιά, οι κουρασμένοι ταξιδιώτες αντάλλασσαν τις εμπειρίες τους σχετικά με την οικογένεια, τις δουλειές κτλ. Αρκετές φορές κατέληγαν να τις ανταλλάξουν κυριολεκτικά. Δηλαδή, ο ένας έπαιρνε το παρελθόν του άλλου και ζούσε την υπόλοιπη ζωή του με διαφορετικό όνομα, διαφορετική οικογένεια και τρόπο ζωής.
Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο του πολιτισμού τους. Μας βοηθάει να κατανοήσουμε γιατί ενώ οι Χάζαροι εξέλειπαν ως έθνος, μπόρεσαν να επηρεάσουν το μέλλον του κόσμου.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥΣ
Έπρεπε λοιπόν να θέσουν σε εφαρμογή κάποίο σχέδιο. Οι συνεχείς πόλεμοι και αψιμαχίες στα σύνορα της επικράτειας τους, σταδιακά τους εξαντλούσαν και διατάρασσαν το εμπόριο που τους είχε προσδώσει κύρος στις σχέσεις τους με τα άλλα έθνη. Η ηγετική ομάδα κατέστρωσε ένα πρωτοποριακό και τολμηρό σχέδιο που απαιτούσε απόλυτη μυστικότητα για να επιτύχει. Ήταν άγνωστο πόσο οι μυημένοι θα κρατούσαν το στόμα τους "σφραγισμένο".
Ίσως έως ότου αποκτούσαν αδιαμφισβήτητη δύναμη, και ίσως για πάντα. Το πρώτο στάδιο του σχεδίου τους περιλάμβανε μία "πολεμική" συνάντηση. Δηλαδή, μια αντιπαράθεση των μεγαλύτερων θεωρητικών του Μωαμεθανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Στάλθηκαν προσκλήσεις στους εκπροσώπους και των τριών δογμάτων να παραστούν ενώπιον του Χάγκαν μέσα σε διάστημα τριών ετών, διορία που κρίθηκε απαραίτητη για να προετοιμαστούν και να μάθουν την γλώσσα, τα ήθη και τα έθιμα των Χαζάρων.
Σκοπός της συνάντησης ήταν να εκθέσει ο καθένας τα πλεονεκτήματα του θεωρητικού και τελετουργικού μέρους της δικής του θρησκείας ώστε ο Χάγκαν να αποφασίσει ποιο δόγμα θα ασπαζόταν ο λαός του για να γίνει δεκτός στον πολιτισμένο κόσμο.
Τα πράγματα ήρθαν όπως ακριβώς τα περίμεναν. Οι αντιπρόσωποι ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους και πίστεψαν (ο καθένας ξεχωριστά) ότι είχαν νικήσει και ότι ο Χάγκαν θα επέλεγε το δικό τους δόγμα, ως το βασικό δόγμα του λαού των Χαζάρων. Οι έξοχοι διπλωματικοί χειρισμοί του Χάγκαν και των συμβούλων του είχαν φυτέψει βαθιά τον σπόρο της εμπιστοσύνης στο μυαλό των λογίων επισκεπτών τους.
Τα λάφυρα της διανοητικής αυτής νίκης των Χαζάρων ήταν σπουδαία. Οι ιεραρχίες και από τις τρεις θρησκείες δέχτηκαν Χάζαρους στον εσωτερικό τους πυρήνα και τους αποκάλυψαν τις μυστικές επιδιώξεις των χωρών τους.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥΣ
Η μυστική δράση των Χαζάρων διατηρούσε πάρα πολύ καλά το απόρρητο της και από τα τρία δόγματα, καθώς το καθένα αγνοούσε τι συνέβαινε στα άλλα δυο.
Δρώντας λοιπόν εκ των ενδω οι Χάζαροι χειρίζονταν τις καταστάσεις προς το συμφέρον τους, αυξάνοντας την επιρροή τους στις διεθνείς εξελίξεις από εκείνη την εποχή ως τις μέρες μας. Η αυτοκρατορία τους είχε πια εκπληρώσει τον σκοπό της ύπαρξης της.
Οι Χάζαροι με την πάροδο του χρόνου παρείσφρυσαν στους γειτονικούς λαούς υιοθετώντας τα έθιμα και την κουλτούρα τους. Προχώρησαν μάλιστα και στην ίδρυση ξεχωριστών μυστικών ταγμάτων σε κάθε θρησκεία. Ο εσώτερος κύκλος της ηγετικής κάστας των Χαζάρων δημιούργησε ένα δίκτυο ελέγχου στα υψηλότερα κλιμάκια κάθε θρησκευτικού οργανισμού. Αιώνες πέρασαν χωρίς να το πάρει είδηση και ο πιο φημισμένος λόγιος της κάθε μίας θρησκείας.
Οι τρεις μυστικές αδελφότητες που ίδρυσαν οι Χάζαροι ήταν η Μουσουλμανική Αδελφότητα, το Τάγμα των Ναϊτών και οι Σιωνιστές.
Αυτές έπηρεαζονταν από εξωτερικούς παράγοντες τους οποίους καθόριζαν αφανείς δυνάμεις. Οι δυνάμεις αυτές λειτουργούσαν κάτω από αυστηρότατο ιεραρχικό έλεγχο. Ο σκοπός ήταν να μην ξεπεράσει καμία αδελφότητα σε ισχύ τις άλλες δύο. Γι' αυτό συνάπτονταν συνεχώς συνθήκες που κρατούσαν τις ισορροπίες ανάμεσα στις αδελφότητες.
Παραδείγματος χάριν, οι Ναΐτες πολεμούσαν τους Μουσουλμάνους. Η Εκκλησία αντάμειψε την γενναιότητα τους στο πεδίο της μάχης δίνοντας τους εκτάσεις γης. Οι Εβραίοι (Χάζαροι) έμποροι τους δάνεισαν χρήματα για να εγκαθιδρύσουν φεουδαρχικό σύστημα. Σαν αντάλλαγμα οι Ναΐτες τους παραχώρησαν προνόμια στην διεξαγωγή του εμπορίου. 'Όσο περνούσε ο χρόνος, οι έμποροι πλούτιζαν και δάνειζαν βασίλεια και άλλους οργανισμούς με επιρροή. Συν τοις άλλοις, έγιναν και οι πιστωτές της Ευρώπης. Συνήθιζαν να δίνουν πολεμικά δάνεια και στους δύο αντιπάλους. Έτσι βρίσκονταν πάντα στο πλευρό του νικητή. Η αλήθεια είναι ότι ο πλούτος τους έπαιζε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση των πολέμων. Ο Βασιλιάς της Γαλλίας και η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία που εκείνη την εποχή είχε την έδρα της στην Αβινιόν, έβλεπαν με πολλή ανησυχία τους Ναΐτες να αποκτούν ολοένα και περισσότερη δύναμη.
Τους θεώρησαν απειλή στην δική τους κυριαρχία. Αποφάσισαν να δώσουν ένα τέλος. Κατέσχεσαν τις περιουσίες τους και εκτέλεσαν πολλά μέλη του τάγματος. Όσοι από αυτούς απέμειναν ρίζωσαν στα μεσαία στρώματα. Από εκεί ξεφύτρωσαν μικρότερα τάγματα, παρακλάδια του παλαιότερου Ιπποτικού Τάγματος. Ένα από αυτά ήταν και οι Ελευθεροτέκτονες. Αυτά οργάνωσαν συνωμοσίες και υποκίνησαν λαϊκές εξεγέρσεις με αποκορύφωμα την Γαλλική Επανάσταση που έφερε μια νέα αυγή στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Έως τις μέρες μας υπάρχουν, και διαδραματίζουν βασικό ρόλο οικογένειες που συμμετείχαν σ' αυτή την αναπόφευκτη χειραγώγηση της μάζας, δήθεν στο όνομα της δημοκρατίας, για να αποκτήσουν επιρροή και εξουσία. Ποια είναι η σχέση τους με την αρχαία δύναμη των Χαζάρων λίγοι είναι σε θέση να γνωρίζουν.
Ορισμένοι εντοπίζουν αυτήν την σχέση στους "Ιλλουμινάτους". Τουλάχιστον όσον αφορά στα δυτικοχριοτιανικά εσωτεριστικά τάγματα ίσως αυτό να αληθεύει. Υπάρχουν όμως στοιχεία που θολώνουν την εικόνα. Συγκεκριμένα λέγεται ότι ο Β' Παγκόσμιος ήταν το αποτέλεσμα αποσχιστικών τάσεων μέσα στους κόλπους του Τάγματος.
Οι Βαυαροί Ιλλουμινάτι που ίδρυσε ο Weishaupt (Χάζαρος) προσπάθησαν να ανατρέψουν το αρχικό επίσημο τάγμα. Όποια όμως πλευρά κι αν επικρατούσε, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο σύμφωνα με τις μεθόδους των Χαζάρων. Μπορεί οι σημερινές δυτικού τύπου δημοκρατίες να έχουν υλιστικά κίνητρα και να επιδιώκουν βασικά τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη, οι δυνάμεις όμως που τα ξεκίνησαν όλα αυτά έχουν σαν τελικό στόχο την κυριότητα και τον έλεγχο των ψυχών της ανθρωπότητας.
Για να αποδώσουν καρπούς οι προσπάθειες τους πρέπει με κάθε μέσο, όσο ύπουλο και αν είναι αυτό να εμποδίσουν τις ψυχές των ανθρώπων να αφυπνιστούν. Με την επιβολή πολιτιστικών προτύπων που βασίζονται μόνο στην ύλη, οι ψυχές που πέφτουν σε λήθαργο προσφέρονται βορά σε ανώτερες οντότητες οι οποίες για να διατηρηθούν στην ζωή απορροφούν ψυχική ενέργεια "Όμως, όπως η ύλη, έτσι και το πνεύμα δεν καταστρέφεται. Ωστόσο, η κατάσταση του μπορεί να μεταλλαχθεί και να απορροφηθεί η ενέργεια του. Είναι στο χέρι όλων μας να επαγρυπνούμε ενάντια στους κινδύνους που μας περιστοιχίζουν. Είτε αυτοί είναι υλικοί είτε είναι άυλοι.
Η ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΑ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΩΝ ΧΑΖΑΡΩΝ
Όταν η αυτοκρατορία των Χαζάρων παράκμασε και καταλύθηκε από τους Ρώσους, οι εξιουδαΙσμένοι Χαζάροι εξαπλώθηκαν στη Ρωσία, στην Πολωνία και στις Βαλτικές Χώρες. Το 15ο αιώνα, στην επικράτεια του Ιβάν του Τρομερού, κι ενώ το θρησκευτικό συναίσθημα του λαού είχε εξασθενήσει, ζούσαν πολλοί Ιουδαίοι χαζαρικής καταγωγής.
Πολλοί απ’ αυτούς ασπάστηκαν φαινομενικά το Χριστιανισμό, έγιναν κληρικοί κι ανέβηκαν στις βαθμίδες της ρωσικής εκκλησιαστικής ιεραρχίας. Με συνωμοτικό τρόπο προσπάθησαν ν’ αποβάλουν απ’ την ορθόδοξη πίστη του ρωσικού λαού ό,τι σχετιζόταν με την Αγία Τριάδα, την Ανάσταση και τη Θεία φύση του Ιησού. ‘Έτσι οι Ρώσοι, χωρίς να το αντιληφθούν, κινδύνευαν να γίνουν Εβραίοι προσήλυτοι. (Κάτι ανάλογο, δηλαδή απόπειρα απάλειψης βασικών Χριστιανικών δογμάτων, συνέβη και στην Ισπανία από ανώτερους ιερείς εβραϊκής καταγωγής.). Για να αποσοβηθεί αυτός ο κίνδυνος απαιτήθηκε σκληρός αγώνας εναντίον των Ιουδαϊζόντων Ρώσων. Αποτέλεσμα αυτής της πρώτης αντι-εβραΙκής κάθαρσης ήταν να μην υπάρχουν σχεδόν καθόλου Εβραίοι στη Ρωσία μέχρι το 1 8ο αιώνα — μετακινήθηκαν δυτικότερα. Η τσαρική Ρωσία απέκτησε εκατομμύρια Εβραίους υπηκόους, όταν κατέλαβε το μεγαλύτερο τμήμα του βασιλείου της Πολωνίας. Στα δυτικά τμήματα της ρωσικής αυτοκρατορίας και ιδιαίτερα σε περιοχές όπου κατοικούσαν Καθολικοί, ζούσαν συμπαγείς εβραϊκοί πληθυσμοί περιορισμένοι όμως σε γκέτο.
Οι Ρώσοι δυσπιστούσαν απέναντί τους και τους κατηγορούσαν για εξάσκηση «παρασιτικών» επαγγελμάτων και οικονομική καταπίεση (τοκογλυφία) των Χριστιανών. Προσπαθούσαν να τους διώξουν τρομοκρατώντας τους ή εξαπολύοντας περιστασιακά αντι-σημιτικά πογκρόμ. Στην εποχή των Τσάρων, Ορθόδοξος σήμαινε Ρώσος, Καθολικός σήμαινε Πολωνός και Λουθηριανός σήμαινε Γερμανός.
Στο ίδιο κλίμα εντασσόταν και η κατασκευή από τη μυστική υπηρεσία του Τσάρου, την Οχράνα, των περιβόητων Πρωτοκόλλων των Σοφών τη Σιών. Βέβαια, Οι Ρώσοι δεν ήθελαν να εξολοθρεύσουν τους Εβραίους, αλλά να τους αναγκάσουν σε μετανάστευση. Και αυτό συνέβη με τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων Ρωσικής καταγωγής εβραίων στις ΗΠΑ, τη νέα «Γη τη Επαγγελίας», όπου βρήκαν ένα φιλικό περιβάλλον κι εξαιτίας των βιβλικών τάσεων του Προτεσταντισμού.
Για να αποφύγουν λοιπόν τις τσαρικές διώξεις και κατόπιν τις ναζιστικές, πολλοί Εβραίοι της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, δηλαδή Ασκενάζι —πρώην Χαζάροι—μετανάστευσαν κυρίως στις ΗΠΑ, όπου σήμερα ζουν 6.500.000 Εβραίοι οργανωμένοι σ’ ένα πανίσχυρο λόμπι. Την ίδια περίοδο άρχισε και η μετανάστευση προς την Παλαιστίνη, «αναιμική» στην αρχή και κατόπιν σε μορφή πλημμυρίδας. Υπολογίζεται πως η συντριπτική πλειοψηφία των σημερινών Εβραίων κατοίκων του Ισραήλ προέρχεται από την Ανατολική Ευρώπη και είναι απόγονοι τω εξιουδαΙσμένων Χαζάρων.
Η «ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ» ΤΩΝ ΑΣΚΕΝΑΖΙ (ΠΡΩΗΝ ΧΑΖΑΡΩΝ) ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΙΣΡΑΗΛ
Ο μύθος πως οι Εβραίοι είναι ο «εκλεκτός λαός» του Θεού, ξεκίνησε από μια μικρή ομάδα σιωνιστών που απομόνωσαν κάποια αποσπάσματα από τη Βίβλο και τα ερμήνευσαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φαίνεται πως ο Θεός τους προόριζε για «εκλεκτό λαό».
Αλλά δεν είναι μόνον οι θρησκευόμενοι Εβραίοι (σχεδόν το 5% του πληθυσμού στο Ισραήλ) που πιστεύουν αυτό τον παραλογισμό. Ακόμη και οι αθεϊστές και οι μη θρησκευόμενοι εβραίοι διεκδικούν αυτήν την τιμή. Αυτοί που λένε πρώτοι πως «είμαστε ο εκλεκτός λαός του Θεού» είναι οι σιωνιστές και συχνά φιλομαρξιστές (Ασκενάζι) Εβραίοι, οι οποίοι το κάνουν για πολιτικούς λόγους, καθώς δεν υπάρχει ούτε μία σταγόνα βιβλικού εβραϊκού αίματος μέσα τους.
Ιστορικά οι Πολωνοί και οι Ρώσοι Ασκενάζι Εβραίοι υποστήριξαν και προώθησαν τον Κομμουνισμό στις χώρες που τους φιλοξενούσαν. (Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πως το σύστημα των Κιμπούτς που εφαρμόστηκε επιτυχημένα στο Ισραήλ είναι μια φιλομαρξιστική ιδέα, προερχόμενη από τους Ασκενάζι Εβραίους που μετανάστευσαν από την Πολωνία και τη Ρωσία.)
Στα τέλη του 19ου αιώνα μεγάλος αριθμός από αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους βρέθηκαν στη Γερμανία στα Βαλκάνια και σχεδόν σε όλη την Ευρώπη. Εξαιτίας της ανάμειξής τους στα πολιτικά ζητήματα στη Ρωσία, σι Ασκενάζι Εβραίοι έγιναν στόκος διώξεων από τους Τσάρους. Αυτές σι διώξεις και τα πογκρόμ ώθησαν αυτούς τους φιλοκομμουνιστές Εβραίους σε μετανάστευση.
Κάποιοι πήγαν στην Παλαιστίνη. Κάποιοι στη Λατινική Αμερική. Ο κυριότερος ωστόσο όγκος των Ασκενάζι φιλοκομμουνιστών Εβραίων κατευθύνθηκε στις ΗΠΑ, όπου και υποστήριξε μαζικά το Δημοκρατικό Κόμμα. Ακόμη και σήμερα το 60% της χρηματοδότησης του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ προέρχεται από εβραϊκές πηγές. Ποτέ στην ιστορία δεν υπήρξε Αμερικανός πρόεδρος σε τέτοιο βαθμό αιχμάλωτος των Εβραίων, όσο ο Μπιλ Κλίντον. Λέγεται μάλιστα πως το εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ συνετέλεσε στην ήττα του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου..
Είναι γνωστό άλλωστε πως το Ισραήλ χειραγωγεί την αμερικανική εξωτερική πολιτική σύμφωνα με τα συμφέροντά του. Πριν το Ισραήλ γίνει κράτος το 1948, οι Εβραίοι ανά τον κόσμο, παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να γίνει «πατρίδα» κι ένα καταφύγιο για όλους τους κατατρεγμένους Εβραίους, μια πραγματικά δημοκρατική χώρα και η εκπλήρωση των προφητειών της Βίβλου.
Από το 1967 μέχρι το 1970, σε μια περίοδο έξαρσης του εβραϊκού πατριωτικού αισθήματος, περίπου 50.000 Αμερικανοεβραίοι παρασύρθηκαν από τη σιωνιστική προπαγάνδα και μετανάστευσαν στη «Γη της Επαγγελίας», στο Ισραήλ.
Από αυτούς το 80% επέστρεψαν μετανιωμένοι έπειτα από λίγα Χρόνια στις ΗΠΑ. Ο Jack Bernstein, ένας Αμερικανοεβραίος, που έκανε το λάθος να μεταναστεύσει στη «Γη της Επαγγελίας» καταγγέλλει το «ρατσιστικό φασιστο-μαρξιστικό» Ισραήλ, που κυβερνάται από τους πρώην Χαζάρους Ασκενάζι. Οι Σεφαραδίτες Εβραίοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στο ρατσιστικό Ισραήλ.
Για παράδειγμα, τις πρώτες δεκαετίες από την ίδρυση του Ισραήλ υπήρξε σοβαρό πρόβλημα έλλειψης κατοικίας. Οι κατοικίες κατανέμονταν ως εξής: πρωταρχικά δινόταν η δυνατότητα επιλογής στους Ασκενάζι Εβραίους που ζούσαν στο Ισραήλ για πολλά χρόνια. Τη δεύτερη επιλογή την είχαν οι Ασκενάζι Εβραίοι από την Ευρώπη, ειδικά εκείνοι που είχαν παντρευτεί Ασκενάζι από το Ισραήλ. Τρίτοι έρχονταν οι Ασκενάζι από τις ΗΠΑ. Μετά οι Σεφαραδίτες Εβραίοι και τέλος οι Μουσουλμάνοι Άραβες, οι Χριστιανοί και οι Δρούζοι…
Το σημερινό Ισραήλ φαίνεται πως έχει τρία πρόσωπα: το κομμουνιστικό, το φασιστικό και το δημοκρατικό.
Οι Ασκενάζι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Ρωσία κουβάλησαν μαζί τους την κομμουνιστική ιδεολογία. Οι Εβραίοι που μετανάστευσαν στο Ισραήλ από τη Γερμανία συμπαθούν το Σοσιαλισμό, αλλά υιοθετούν και πρακτικές ναζιστικο-φασιστικού τύπου.
Στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου η ελίτ των Σιωνιστών Ασκε(Νάζι) Εβραίων συνεργάστηκε με τους Ναζί για να στείλουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης τους φτωχούς Εβραίους.
Το Ισραήλ υποτίθεται πως είναι δημοκρατία. Ωστόσο δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές ανάμεσα στο δεξιό κόμμα Λικούντ και στο αριστερό εργατικό Κόμμα. Και οι Παλαιστίνοι πληρώνουν τα σπασμένα…
Τίποτε στη συμπεριφορά των σημερινών Ισραηλιτών απέναντι στους Παλαιστινίους δε θυμίζει την ηθική ενός βιβλικού λαού, που οδηγήθηκε από τον Μωυσή μέσα από χίλιες δυσκολίες και, χάρη στην πίστη του στον Θεό, τελικά έφτασε στη Γη της Επαγγελίας. Ή μήπως δεν έγινε έτσι; Σύμφωνα με τον Σίγκμουντ Φρόιντ —που προκάλεσε έκπληξη σε πολλούς οπαδούς του— στο τελευταίο μεγάλο του έργο «Μωυσής και ΜονοθεΙσμός», υποστηρίζει ότι ο Μωυσής δεν ήταν Εβραίος, αλλά Αιγύπτιος ευγενής. Συγκεκριμένα άνηκε στο στενό περιβάλλον του αιρετικού Φαραώ Ακενατόν (ο μόνος Φαραώ που προσπάθησε να επιβάλει το μονοθεϊσμό στην πολυθεϊστική αρχαία Αίγυπτο) ο οποίος βασίλεψε στην Αίγυπτο από το 1377 ως το 1358 π.Χ..
Αμέσως μετά το θάνατο του Ακενατόν και την επιστροφή του αιγυπτιακού λαού στην πολυθεϊστική του παράδοση, ο Μωυσής έφυγε από την Αίγυπτο με τους οπαδούς του, οι οποίοι ήταν κυρίως Σημίτες κάτοικοι του Δέλτα του Νείλου. Μέσα στην έρημο του Σινά αυτοί σι άνθρωποι, συγκρουόμενοι με την πνευματική πειθαρχία του Μωυσή, τον δολοφόνησαν, και στη θέση του τοποθέτησαν έναν ιερέα του αραβικού Θεού των ηφαιστείων, του Γιάχβε. Με δυο λόγια ο Γιάχβε είναι εισαγόμενος θεός στους Εβραίους.
Σύμφωνα με τον Φρόιντ η βιβλική θρησκεία έχει όλα τα χαρακτηριστικά της νεύρωσης, όπου το σκηνικό των μυθικών μορφών κρύβει μια καταπιεσμένη απόδειξη της ενοχής, που πρέπει να εξιλεωθεί επειδή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί συνειδητά.
Άραγε έχει άδικο ένας θρησκευόμενος Εβραίος όταν λέει πως «κάποια εποχή οι Εβραίοι επιλέχθηκαν από τον Θεό για να γίνουν οι Αγγελιοφόροι του, αλλά, με τον καιρό, έχασαν αυτό το προνόμιο»;…
Επιμέλεια: logiosermis.net

Άγνωστοι Έλληνες: Ο «τρελός» επιστήμονας που «κατέκτησε» το διάστημα.

Αναζητώντας τόσον καιρό τα ίχνη των Ελλήνων σε όλον τον κόσμο και ερευνώντας την τεράστια συμβολή τους σε επίπεδο πολιτισμού, τεχνών, επιστήμης και γενικότερα γνώσης σε όποιο μέρος του κόσμου και αν ταξίδευαν, δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε την ιδιαίτερη παρουσία κάποιων μεγάλων προσωπικοτήτων που ξεχώρισαν συμβάλλοντας δυναμικά στα προβλήματα κάθε τόπου.
Γιατί οι Έλληνες, όπου κι αν πάνε, όπου κι αν βρίσκονται, δεν μπορούν με τίποτα να ξεχάσουν το «δαιμόνιο» που έχουν στο DNA τους και το οποίο τους κάνει να μεγαλουργούν!
Αναλόγως και ο Νικόλαος Χριστόφιλος, ο «τρέλληνας» της Αμερικής, που συνέδεσε το όνομά του με το πρώτο πείραμα στο διάστημα, το περίφημο Argus.
Ο Νικόλαος Χριστόφιλος γεννήθηκε το 1916 στην Βοστόνη και από παιδί εξέφρασε την αγάπη του και την κλίση του –όπως φάνηκε αργότερα-, στην ραδιοφωνία, κατασκευάζοντας μόνος του πομπούς και δέκτες.

Έπειτα αποφοίτησε και από την Σχολή Ηλεκτρολόγων και Μηχανολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και άρχισε να δουλεύει για την εταιρεία Wisk Inc, η οποία εγκαθιστούσε και συντηρούσε ανελκυστήρες. Κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι γερμανικές δυνάμεις κατοχής υποχρέωσαν την εν λόγω εταιρεία, σύμφωνα με τον Διευθυντή του Ινστιτούτου Διαστημικών εφαρμογών και Τηλεσκόπισης του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, Ι. Δαγκλή, να εγκαταλείψει τους ανελκυστήρες και να αναλάβει την συντήρηση φορτηγών. Αυτό, για τον πολυμήχανο Χριστόφιλο, ήταν πιο πολύ παιχνίδι παρά δουλειά και του άφηνε πολύ ελεύθερο χρόνο για να μελετά πυρηνική φυσική και μάλιστα από γερμανικά βιβλία, αφού μόνο αυτά ήταν εύκολο να βρεθούν στην κατοχική Αθήνα.
Μετά τον πόλεμο ο Χριστόφιλος άνοιξε δική του εταιρεία για ανελκυστήρες αλλά ο έρωτάς του για την πυρηνική φυσική συνεχίστηκε και σύντομα άρχισε να στήνει δικές του θεωρίες. Το 1946 υπέβαλε αίτηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας για έναν επιταχυντή παρόμοιο στον σχεδιασμό του με το σύγχροτρον, τον κυκλικό επιταχυντή όπου συνδυάζονται ηλεκτρικά και μαγνητικά πεδία για να επιτύχουν φορτισμένα σωματίδια σε πολύ υψηλές ενέργειες. Ωστόσο, σύντομα ενημερώθηκε από τα περιοδικά φυσικής ότι ένας τέτοιος επιταχυντής είχε ήδη εφευρεθεί.
Απτόητος ο Χριστόφιλος, συνέχισε να σχεδιάζει επιταχυντές και το 1950 υπέβαλε αίτηση διπλώματος ευρεσιτεχνίας για «την Αρχή της Ισχυρής Εστίασης» της δέσμης επιταχυντών.
Η αναγνώρισή του δεν άργησε να φανεί…
Το Γραφείο Ευρεσιτεχνιών των Η.Π.Α. του απένειμε το σχετικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1956, με τον αριθμό, 2,736,799
Εν συνεχεία έγινε ερευνητής ενός από τα σημαντικότερα εθνικά ερευνητικά κέντρα των Η.Π.Α. Λόγω του απόρρητου χαρακτήρα των ερευνών στις οποίες συμμετείχε, μετακινήθηκε στο Εθνικό Εργαστήριο Livermore, όπου και παρέμεινε μέχρι και το τέλος της σταδιοδρομίας του.
Παρόλο που αφοσιώθηκε κυρίως στην επίτευξη της πυρηνικής σύντηξης, συμμετείχε και σε πλήθος άλλων πρωτοποριακών πειραμάτων, πολλά από τα οποία υπήρξαν καθοριστικά για τις μετέπειτα εξελίξεις σε διάφορους τομείς. Ένα από τα πιο γνωστά πειράματα που συνέλαβε ο Χριστόφιλος και πρότεινε στην κυβέρνηση των Η.Π.Α. ήταν και το Argus.
Το φιλερευνητικό του πνεύμα όμως δεν μπορούσε να σταματήσει εκεί…
Μετά την επιτυχή εκτόξευση του πρώτου τεχνητού δορυφόρου, του σοβιετικού «Σπούτνικ», ο Χριστόφιλος σκέφτηκε πως η προσπάθεια μαγνητικής παγίδευσης ηλεκτρονίων (ενός από τα κεντρικά στοιχεία της πυρηνικής σύντηξης) θα μπορούσε να δοκιμαστεί ως διαστημικό πείραμα σε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να γίνει σε οποιοδήποτε εργαστήριο στην επιφάνεια της Γης.

Πρότεινε λοιπόν την εκτόξευση ατομικής βόμβας, η οποία με την έκρηξή της θα παρήγαγε ένα πολύ μεγάλο πλήθος ηλεκτρονίων υψηλής ενέργειας, τα οποία ακολούθως θα παγιδεύονταν από το μαγνητικό πεδίο της Γης και θα σχημάτιζαν ζώνες ή φλοιούς ηλεκτρονίων γύρω από τη Γη. Αν πράγματι τα ηλεκτρόνια, αντί να διασκορπιστούν ατάκτως στα πέρατα του διαστήματος, συγκεντρώνονταν και κατευθύνονταν από το γεωμαγνητικό πεδίο, θα μπορούσαν, ενδεχομένως, να βλάψουν δορυφόρους σε τροχιά γύρω από τη Γη.
Η πρότασή του συζητήθηκε και στην τελική απόφαση συνέβαλε το γεγονός ότι ανακαλύφθηκαν οι φυσικές ζώνες ηλεκτρονίων και πρωτονίων γύρω από την Γη, από τον Τζέιμς βαν Άλεν, με μετρήσεις των δύο πρώτων αμερικανικών δορυφόρων.
Επομένως, ο πρόεδρος Αιζενχάουερ συμφώνησε να ελεγχθεί η σκοπιμότητα του πειράματος. Ακολούθησαν πυρετώδεις διασκέψεις και σχεδιασμοί. Την Πρωτομαγιά του 1958 ο Αιζενχάουερ έδωσε το πράσινο φως για την διεξαγωγή του πειράματος.

Το πείραμα στήθηκε μέσα σε χρόνο ρεκόρ: σε λιγότερο από 4 μήνες όλα ήταν έτοιμα. Στις 26 Ιουλίου του 1958 εκτοξεύθηκε ο Explorer-4, ο τρίτος δορυφόρος στην ιστορία των Η.Π.Α., ο οποίος θα παρακολουθούσε την εξέλιξη του πειράματος στο Διάστημα. Την 1η Αυγούστου το Norton Sound του Πολεμικού Ναυτικού, με τους πυραύλους και τις βόμβες του πειράματος, απέπλευσε από το Σαν Φρανσίσκο με προορισμό τον Νότιο Ατλαντικό. Ταυτόχρονα απέπλευσαν άλλα δύο πλοία από λιμάνια της Ανατολικής Ακτής, για συμμετοχή στο πείραμα με παρατηρήσεις από την θάλασσα.
Η επιλογή της απομακρυσμένης περιοχής του πειράματος, περίπου 1800 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, έγινε για διαφόρους λόγους, με κυριότερο την μυστικότητα και ασφάλεια, καθώς και την ιδιαιτερότητα της γεωμετρίας του γεωμαγνητικού πεδίου στο Νότιο Ατλαντικό, που έδινε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας στο πείραμα.
Στις 27 και 30 Αυγούστου και στις 6 Σεπτεμβρίου εκτοξεύθηκαν τρεις ατομικές βόμβες των 2 χιλιοτόνων οι οποίες εξερράγησαν στα 200, 240 και 540 χιλιόμετρα αντίστοιχα.
Τόσο οι μετρήσεις του Explorer-4 όσο και οι παρατηρήσεις από το έδαφος επιβεβαίωσαν την θεωρία του Χριστόφιλου: δημιουργήθηκε μια τεχνητή ζώνη σωματιδιακής ακτινοβολίας ανάμεσα στις δύο ζώνες βαν Άλεν, που μάλιστα διατηρήθηκε για περισσότερο χρόνο απ’ ότι είχε προβλεφθεί, αφού αυτή αποδομήθηκε έπειτα από δύο εβδομάδες και όχι σε μερικές μέρες όπως αναμενόταν.
Επιπλέον, τα ηλεκτρόνια του Argus δημιούργησαν Σέλας –ήταν η πρώτη φορά στην Ιστορία που στους ουρανούς δημιουργήθηκε Σέλας από ανθρώπινη ενέργεια και όχι από φυσικά αίτια.
Η επιτυχία του Argus δικαίωσε τον «τρέλλληνα», στέλνοντάς τον στην κορυφή του επιστημονικού κόσμου και οδήγησε αργότερα σε πειράματα μεγαλύτερης έντασης.

ΠΥΓΜΗ.gr